Kiedy w firmie coś nie działa, najłatwiej obwinić ludzi: są za wolni, mało zaangażowani, popełniają błędy. Analityk pracy zaczyna od innego pytania — czy samo stanowisko zostało dobrze zaprojektowane? Obserwuje, mierzy czas, rozmawia z pracownikami, sprawdza narzędzia i otoczenie, a potem opisuje stanowiska, ustala normy i ocenia, ile warta jest dana praca w porównaniu z innymi. Na tej podstawie powstają siatki płac, zmiany organizacyjne i bezpieczniejsze, bardziej ergonomiczne miejsca pracy. To zawód na styku psychologii, inżynierii i zarządzania.
Firma dobrze radzi sobie na swoim rynku, ale wzrost wyraźnie zwalnia. Wejść z ofertą za granicę? Uruchomić sklep internetowy czy raczej sprzedawać przez partnerów? Dołożyć nową usługę do starych produktów? Na takie pytania odpowiada dyrektor rozwoju biznesu. Jego zadaniem nie jest sprzedawanie tego, co już jest, ale szukanie miejsc, w których firma może zarabiać w przyszłości: nowych rynków, partnerstw, produktów i modeli działania. To praca na styku strategii, finansów i projektów, z dużą dawką niepewności i rozmów z ludźmi spoza firmy.
Wał do skrzyni biegów, korpus pompy, łopatka turbiny – każda z tych części musiała kiedyś zostać wytoczona, wyfrezowana, wycięta albo zespawana. Robią to obrabiarki: od zwykłej tokarki po wieloosiowe centra sterowane numerycznie, wycinarki laserowe i roboty spawalnicze. Inżynier mechanik od maszyn do obróbki metali dba o to, by te urządzenia były dobrze dobrane, sprawne i wykorzystane do granic możliwości. Dobiera parametry, odbiera nowe maszyny, planuje przeglądy, szkoli operatorów i szuka sposobów, by ten sam detal powstawał szybciej, taniej i dokładniej.
Linia rozlewnicza w browarze, betoniarka na budowie, prasa w fabryce opakowań, mieszalnik w zakładzie chemicznym – na pozór nic ich nie łączy. A jednak za każdą z tych maszyn stoi ktoś, kto wie, jak działa, ile wytrzyma i co zrobić, gdy nagle stanie. Inżynier mechanik od maszyn i urządzeń przemysłowych projektuje je, nadzoruje ich produkcję, ustala zasady eksploatacji i organizuje remonty. Jego praca decyduje o tym, czy fabryka pracuje równo przez całą dobę, czy traci godziny na nieplanowanych przestojach.
Konstruktor rysuje część, ale ktoś musi jeszcze wymyślić, jak ją zrobić. Odlać czy wykuć? Toczyć czy frezować? Hartować, a jeśli tak, to w jakiej temperaturze i jak długo? Na te pytania odpowiada inżynier mechanik specjalizujący się w technologii mechanicznej. Opracowuje procesy odlewania, obróbki plastycznej, skrawania, obróbki cieplnej i spawania, projektuje narzędzia oraz uchwyty i pilnuje, by produkcja szła zgodnie z planem. To zawód dla ludzi, którzy lubią łączyć wiedzę o materiałach z praktycznym myśleniem o tym, co dzieje się na hali.
Ile powinno trwać zmontowanie jednego krzesła? Dwie minuty, pięć, a może dziesięć? Od odpowiedzi zależy plan produkcji, koszt wyrobu, liczba potrzebnych ludzi, a nierzadko także wynagrodzenie pracowników. Inżynier normowania pracy zajmuje się właśnie tym: mierzy i analizuje czas pracy, ustala realne normy, szuka strat i projektuje stanowiska tak, by praca była sprawniejsza, ale też bezpieczna i znośna dla człowieka. W firmach często nazywa się go inżynierem procesu, specjalistą ds. organizacji pracy albo inżynierem lean.
Klient zamówił tysiąc metalowych obudów, ale na czwartek, a nie na koniec miesiąca. Jedna maszyna stoi w przeglądzie, dostawa blachy się spóźnia, a na drugiej zmianie brakuje operatora. Czy da się zdążyć? Odpowiadanie na takie pytania to codzienność inżyniera organizacji i planowania produkcji. Układa harmonogramy dla wydziałów i stanowisk, liczy obciążenie maszyn, pilnuje, by materiały docierały na czas, i szuka sposobów, żeby zakład pracował płynnie — bez przestojów, nerwowych nadgodzin i niepotrzebnych zapasów.
Weź do ręki dowolne opakowanie ze sklepowej półki: karton po płatkach, etykietę na butelce, saszetkę z przyprawami. Kolor musi być identyczny na każdej z tysięcy sztuk, nadruk ostry, a lakier i klej odporne na wilgoć i tarcie. Za tym, że tak się dzieje, stoi inżynier poligrafii. Planuje i nadzoruje proces druku — od przygotowania plików i form drukowych, przez pracę maszyn, aż po cięcie, falcowanie, klejenie i oprawę — i pilnuje, by gotowy produkt wyglądał dokładnie tak, jak zatwierdził klient.
Rower, który po latach nadal wygląda jak nowy, brama bez śladu rdzy, metalowy regał w magazynie odporny na uderzenia wózków — trwałość tych rzeczy zależy w dużej mierze od powłoki o grubości porównywalnej z kartką papieru. Inżynier procesu malowania odpowiada za to, by ta cienka warstwa trzymała się mocno i dobrze wyglądała. Planuje przygotowanie powierzchni, dobiera farby i parametry utwardzania, czuwa nad linią lakierniczą i usuwa przyczyny wad, zanim pomalowane części trafią do klienta.
Na hali produkcyjnej nagle zapada cisza. Taśma stoi, operatorzy rozkładają ręce, a kierownik zmiany liczy, ile kosztuje każda minuta przestoju. W takiej chwili wszyscy patrzą na jedną osobę – inżyniera utrzymania ruchu. Musi szybko przywrócić maszyny do pracy, ale jeszcze ważniejsze jest to, co robi na co dzień: planuje przeglądy, analizuje przyczyny awarii i wprowadza zmiany, dzięki którym takie chwile zdarzają się coraz rzadziej. To zawód dla ludzi, którzy lubią maszyny, myślą przyczynowo i nie paraliżuje ich presja.
Koszulka, która odprowadza pot, opatrunek, który nie przywiera do rany, pas bezpieczeństwa wytrzymujący ogromne szarpnięcie i geowłóknina wzmacniająca nasyp pod drogą – wszystkie są wyrobami włókienniczymi. Za każdym stoi ktoś, kto dobrał włókno, zaprojektował strukturę materiału i ustawił proces tak, by tysiące metrów miały identyczne właściwości. Inżynier włókiennik łączy wiedzę z chemii, fizyki i mechaniki z wyczuciem materiału. Pracuje nie tylko dla mody, ale też dla medycyny, budownictwa i motoryzacji.
Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego niektóre produkty spożywcze zachowują świeżość przez wiele miesięcy, a inne psują się niemal natychmiast? Za odpowiedzią na to pytanie stoi towaroznawca – specjalista, który łączy wiedzę przyrodniczą z ekonomiczną. To on decyduje, czy dany towar trafi na półkę sklepową, czy zostanie wycofany z obrotu jako niespełniający norm. Poznajcie zawód, który stoi na straży jakości wszystkiego, co codziennie kupujemy.
Zarządzanie i inżynieria produkcji - studia (II st.) trwają przynajmniej 3 semestry, ECTS≥90. Absolwenci studiów drugiego stopnia uzyskują zaawansowaną wiedzę inżynierską z wybranego zakresu inżynierii produkcji oraz z zakresu organizacji i zarządzania, w tym: zarządzania funkcjami technicznymi; projektowania nowych procesów i systemów produkcyjnych, eksploatacyjnych, obiektów i systemów zarządzania; doboru i szkolenia personelu; oceny osiąganych wyników; kontroli technicznej, zarządzania kosztami i projektami oraz doradztwa przemysłowego; marketingu; logistyki i dystrybucji; zarządzania kapitałem i inwestycjami rzeczowymi; rozwiązywania zadań technologicznych; zarządzania i finansów, transferu technologii oraz innowacyjności.
Inżynieria
Inżynieria – działalność polegająca na projektowaniu, konstrukcji, modyfikacji i utrzymaniu efektywnych kosztowo rozwiązań dla praktycznych problemów, z wykorzystaniem wiedzy naukowej oraz technicznej. Działalność ta wymaga rozwiązywania problemów różnej natury oraz skali. Bardziej ogólnie, inżynieria zajmuje się też rozwojem techniki i technologii.
inżynieria produkcji
Inżynieria produkcji – dyscyplina inżynieryjna zajmująca się zasadami projektowania wyrobów i procesów, jak również podstawami sterowania, eksploatacji, organizacji i zarządzania procesami wytwarzania.
Zarządzanie
Zarządzanie – ogólny zakres działań, procesów i decyzji, których zastosowanie w odniesieniu do zasobów, osób, kapitału lub organizacji ma zapewnić warunki do efektywnego ich funkcjonowania prowadzącego do osiągnięcia postawionych celów.
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
