Czy trzeba umieć ładnie rysować, żeby skorzystać z arteterapii? Wcale nie – i to bywa największym zaskoczeniem. Arteterapeuta nie ocenia prac pod kątem estetyki i nie uczy techniki plastycznej. Wykorzystuje malowanie, lepienie z gliny, muzykę, ruch czy pracę z tekstem jako drogę do emocji, o których trudno opowiedzieć słowami. Pracuje z dziećmi, dorosłymi i seniorami: w szpitalach, ośrodkach terapii, szkołach i domach pomocy. Łączy wiedzę o sztuce z psychologią i pedagogiką, a jego najważniejszym narzędziem jest relacja z drugim człowiekiem.
Prawie każdy nosi w kieszeni aparat, a w sieci codziennie pojawiają się niezliczone zdjęcia. Skoro fotografować może każdy, czym zajmuje się artysta fotografik? Odpowiedź brzmi: świadomym budowaniem obrazu. Fotografik nie tyle „robi zdjęcia”, ile planuje światło, kompozycję i nastrój, wybiera spośród setek klatek tę jedną, a potem łączy pojedyncze ujęcia w spójne serie, wystawy i książki fotograficzne. Często równolegle realizuje własne projekty artystyczne i zlecenia: portrety, sesje reklamowe, reportaże czy dokumentację architektury.
Słowo „grafik” większości osób kojarzy się z komputerem i projektowaniem logotypów. Tymczasem artysta grafik równie dobrze może spędzić dzień przy prasie, wycinając dłutem linoryt albo trawiąc w kwasie miedzianą płytę. Grafika artystyczna to sztuka tworzenia obrazu na matrycy, z której odbija się potem serię odbitek. Wielu artystów łączy ten warsztat z grafiką użytkową: projektuje plakaty, ilustracje, okładki książek i znaki graficzne. W obu światach liczy się to samo – precyzyjna kreska, przemyślana kompozycja i myślenie obrazem.
Wyobrażenie malarza jest często romantyczne: natchnienie, sztaluga przy oknie, obraz powstały w jedną noc. Rzeczywistość jest bardziej rzemieślnicza i znacznie bardziej cierpliwa. Artysta malarz przygotowuje podobrazia, robi szkice i studia kolorystyczne, czeka, aż wyschną kolejne warstwy farby, a często przemalowuje obraz kilka razy. Do tego dochodzi praca, której nie widać na wystawie: dokumentowanie prac, kontakty z galeriami, wnioski o stypendia, zlecenia na murale czy portrety. To zawód dla ludzi, którzy potrafią długo i samodzielnie pracować nad własną wizją.
Rzeźbiarz z dłutem nad blokiem marmuru to obraz piękny, ale bardzo niepełny. Współczesny artysta rzeźbiarz równie często modeluje w glinie, spawa stal, odlewa formy z żywicy albo projektuje instalację, która stanie w parku. Ta praca łączy wyobraźnię przestrzenną z wysiłkiem fizycznym i wiedzą o materiałach: trzeba wiedzieć, jak zachowa się kamień przy uderzeniu, jak skurczy się glina podczas suszenia i czy konstrukcja wytrzyma wiatr. Duże realizacje rzadko powstają w pojedynkę – rzeźbiarz współpracuje z architektami, odlewnikami i zleceniodawcami.
Praca z dziełami mistrzów to nie tylko estetyczna kontemplacja, ale przede wszystkim skrupulatne śledztwo, które łączy w sobie cechy detektywa, analityka i strażnika pamięci. To zawód wymagający nieustannego poszukiwania odpowiedzi na pytania o autorstwo, pochodzenie czy autentyczność obiektów, które przetrwały wieki. Codzienność w tej profesji to balansowanie między archiwalnym kurzem a blaskiem wernisaży, gdzie każdy, nawet najmniejszy detal ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia przeszłości i właściwej wyceny teraźniejszości.
Edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych - studia (II st.) trwają przynajmniej 4 semestry, ECTS≥120. Absolwent nabywa pogłębioną – w stosunku do studiów pierwszego stopnia – wiedzę artystyczno-humanistyczną oraz umiejętności umożliwiające występowanie w roli artysty plastyka, aktywnego twórcy w zakresie sztuk plastycznych oraz uczestnika i animatora kultury współczesnej. Powinien umieć przygotowywać i upowszechniać przekazy wizualne i medialne dla celów artystycznych, poznawczych, edukacyjnych i użytkowych.
Edukacja
Edukacja (łac. educatio, 'wychowanie, wykształcenie') – ogół procesów i oddziaływań, których celem jest zmienianie ludzi, przede wszystkim dzieci i młodzieży - stosownie do panujących w danym społeczeństwie ideałów i celów wychowawczych.
Edukacja
Chcę zlikwidować służbę zdrowia, Ministerstwo Edukacji. Także obowiązkową służbę wojskową, bo ludzie idą do wojska, kiedy chcą. Ludzi, którzy nie chcą być piekarzami, nie bierze się do piekarni.
Autor: Janusz Korwin-Mikke
Edukacja
Ja też bym chętnie dorwał się do Ministerstwa Edukacji Narodowej i zalecił studiowanie jako historii wyłącznie „Historii ruchów konserwatywnych i liberalnych” – ale właśnie dlatego coś takiego jak MEN nie powinno istnieć!
Autor: Janusz Korwin-Mikke
Edukacja
Sądzę, że celem edukacji nie jest wbicie młodym ludziom do głowy konkretnej opinii na jakiś temat, ale danie im wiedzy, która pozwoli samodzielnie wyrobić sobie zdanie.
Autor: Tomasz Rożek
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
