Kierunek prowadzony w Collegium Medicum w Bydgoszczy.
Studiowanie pielęgniarstwa pozwala na uzyskanie zawodu, któremu zgodnie z wymogami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) przypisuje się obecnie funkcje związane z promowaniem zdrowia, prowadzeniem działań profilaktycznych, działań wychowawczych, terapeutycznych, rehabilitacyjnych i opiekuńczych.
Wykonując ten zawód możemy też nauczać i prowadzić prace naukowo-badawcze w dziedzinie pielęgniarstwa.
Według definicji przyjętej przez WHO, czymś co wyróżnia ten zawód spośród innych jest asystowanie człowiekowi choremu lub zdrowemu w podejmowaniu tych wszystkich działań, które mają znaczenie dla zachowania zdrowia, powrotu do zdrowia albo dla zapewnienia spokojnej śmierci, a które mógłby wykonywać sam, gdyby miał potrzebną ku temu siłę, wolę albo wiedzę.
- Mamy trzy pracownie umiejętności pielęgniarskich i pracownię badań fizykalnych wyposażone w nowoczesny sprzęt, umożliwiające ćwiczenie procedur pielęgniarskich w warunkach symulowanych.
- Kierunek uzyskał akredytację Państwowej Komisji Akredytacyjnej oraz Krajowej Rady Szkolnictwa Medycznego.
- Zajęcia dydaktyczne odbywają się w budynkach Collegium Medicum w Bydgoszczy, które dysponują znakomitą bazą dydaktyczną.
- Zajęcia kliniczne i praktyki zawodowe odbywają się na bazie dwóch wysokospecjalistycznych szpitali uniwersyteckich.
- W procesie kształcenia bierze udział profesjonalna kadra wykładowców.
- Pielęgniarstwo jako kierunek studiów realizowany jest na UMK w Systemie Bolońskim. I stopień trwający trzy lata (6 semestrów) pozwala na uzyskanie tytuł licencjata pielęgniarstwa, II stopień trwający 2 lata (4 semestry), po których absolwent uzyskuje tytuł magistra pielęgniarstwa.
- Możliwość kształcenia podyplomowego zapewnia Zakład Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek, funkcjonujący w strukturach Wydziału Nauk o Zdrowiu.
- Studia realizowane są zgodnie ze standardami kształcenia obowiązującymi w krajach UE. Za każde zaliczenie semestru studiujący otrzymuje punkty ECTS co umożliwia kontynuowanie studiów w innych uczelniach Europy w ramach programu Erasmus. Studenci pielęgniarstwa mogą również realizować praktyki semestralne i wakacyjne w Szpitalach Uniwersyteckich UE w ramach dwustronnej wymiany zgodnie z programem LLP.
- Studenci pielęgniarstwa mogą rozwijać swój potencjał naukowy poprzez aktywny udział w kołach naukowych, prowadząc badania naukowe, pisząc artykuły, publikując je w czasopismach pielęgniarskich oraz prezentując swoje wyniki na sympozjach i konferencjach.
- Student pielęgniarstwa ma możliwość opanowania języka obcego na poziomie biegłości B2 Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego Rady Europy oraz języka specjalistycznego z zakresu pielęgniarstwa.
Na pewno warto jest dalej się uczyć. Pielęgniarstwo jest zawodem, w którym należy stale aktualizować swoją wiedzę i umiejętności zawodowe w ramach różnych form kształcenia podyplomowego i samokształcenia. Kształcenie podyplomowe może objąć szkolenie specjalizacyjne oraz kursy kwalifikacyjne, specjalistyczne i dokształcające.
Absolwent studiów II stopnia ma możliwość kontynuowania dalszego kształcenia na studiach doktoranckich.
Ukończenie studiów pozwala na uzyskanie prawa do wykonywania zawodu pielęgniarki na terenie polski oraz krajów UE. Jeśli skończysz studia podyplomowe otworzą się przed Tobą jeszcze ciekawsze możliwości. Możesz:
- pełnić bezpośrednią opiekę nad zdrowym dzieckiem i człowiekiem dorosłym w poradniach dziecka zdrowego, w miejscach nauczania i wychowania, w poradniach ogólnych i przemysłowej opiece zdrowotnej,
- opiekować się człowiekiem chorym w podstawowej opiece zdrowotnej, w opiece środowiskowej, specjalistycznej i domowej,
- pracować w stacjonarnych zakładach opieki zdrowotnej czyli w oddziałach szpitalnych, szpitalu uzdrowiskowym, sanatorium, poradniach specjalistycznych, stacji pogotowia ratunkowego, domach pomocy społecznej i zakładach opiekuńczo-pielęgnacyjnych i leczniczych.
Dom spokojnej starości kojarzy się z ciszą, ale dla jego kierownika to miejsce, w którym każdego dnia trzeba pogodzić dziesiątki spraw naraz: grafik opiekunek, dietę mieszkanki z cukrzycą, zapowiedzianą kontrolę, rozmowę z synem zaniepokojonym stanem ojca i budżet, który musi się domknąć. To praca menedżera, ale w miejscu, które dla kilkudziesięciu osób jest po prostu domem — często ostatnim. Kierownik odpowiada za to, by opieka była bezpieczna i godna, zespół miał dobre warunki pracy, a placówka działała zgodnie z przepisami i nie traciła pieniędzy.
Trzecia w nocy, na oddziale cisza, a jedna osoba wie dokładnie, który pacjent źle znosi nowy lek, komu trzeba zmienić opatrunek i kto od wieczora ma podwyższoną temperaturę. To pielęgniarka – ktoś, kto spędza z chorym najwięcej czasu i często jako pierwszy zauważa, że dzieje się coś niepokojącego. Ten zawód to samodzielna praca medyczna: ocena stanu pacjenta, podawanie leków, zabiegi, obsługa specjalistycznej aparatury i edukacja chorych oraz ich rodzin. Wymaga wiedzy, zręcznych rąk i spokoju w sytuacjach, w których liczy się każda minuta.
Na oddziale szpitalnym ktoś musi wiedzieć, ile osób potrzeba na nocny dyżur, skąd wziąć zastępstwo za chorą koleżankę, jak wdrożyć nową procedurę i dlaczego w magazynie skończyły się opatrunki. Tym kimś jest pielęgniarka – albo pielęgniarz – ze specjalizacją z organizacji i zarządzania: oddziałowa, koordynator opieki albo naczelna pielęgniarka. Zna pracę przy łóżku pacjenta z własnego doświadczenia, ale jej głównym zadaniem jest zorganizować ją tak, by cały zespół mógł dobrze i bezpiecznie opiekować się chorymi.
Na oddziale intensywnej terapii ciszę przerywa tylko szum respiratorów i sygnały monitorów. Pacjenci są nieprzytomni, we wstrząsie albo tuż po rozległej operacji, a ich stan może zmienić się w ciągu minut. Pielęgniarka anestezjologiczna – i pielęgniarz, bo wielu mężczyzn wybiera tę specjalizację – czuwa przy nich przez całą dobę: obserwuje parametry życiowe, podaje leki silnie działające, pomaga przy znieczuleniu na bloku operacyjnym i jako jedna z pierwszych osób reaguje, gdy serce chorego przestaje bić.
Operacja trwa kilka godzin, ale powrót do zdrowia – dni, tygodnie, czasem miesiące. W tym czasie najbliżej pacjenta jest pielęgniarka chirurgiczna. Przygotowuje chorego do zabiegu, a po nim pilnuje, by rana dobrze się goiła, ból był opanowany, a pacjent jak najszybciej wstał z łóżka. Uczy, jak żyć ze stomią czy po amputacji, i wychwytuje pierwsze sygnały powikłań. Specjalistka – lub specjalista, bo pielęgniarzy na chirurgii nie brakuje – łączy pracę przy chorych z organizowaniem opieki i szkoleniem młodszych kolegów.
Pacjent z cukrzycą widzi lekarza kilka razy w roku, a przez resztę czasu radzi sobie sam: mierzy poziom glukozy, liczy węglowodany, dawkuje insulinę, reaguje na niedocukrzenie. To, czy robi to dobrze, w dużej mierze zależy od pielęgniarki diabetologicznej. Specjalistka – albo specjalista – w tej dziedzinie uczy samokontroli, prowadzi edukację pacjentów i rodzin, pomaga oswoić sprzęt, opiekuje się chorymi w szpitalu i poradni oraz dba o to, by cukrzyca nie odebrała im samodzielności.
Na oddziale wszystko wygląda spokojnie, a jednak w wynikach z laboratorium pojawia się bakteria, która nie reaguje na większość antybiotyków. Od tej chwili liczy się każda godzina: trzeba ustalić, skąd się wzięła, kogo odizolować i jak nie dopuścić, by przeszła na kolejnych chorych. Pielęgniarka epidemiologiczna rzadko podaje leki przy łóżku – jej pacjentem jest właściwie cały szpital. Pilnuje higieny, szkoli personel, śledzi zakażenia i pisze procedury, dzięki którym operacja czy pobyt na oddziale nie kończy się groźną infekcją.
Pani Helena ma osiemdziesiąt siedem lat, kilka chorób przewlekłych i dziesięć opakowań leków na stoliku. Po upadku w łazience trafia do szpitala trochę zdezorientowana i bardzo przestraszona. Leczenie jednej choroby niewiele tu da – trzeba spojrzeć na całego człowieka: czy je, czy dobrze widzi, czy leki się nie gryzą i kto pomoże jej po powrocie do domu. Tak pracuje pielęgniarka geriatryczna. Jej celem nie jest tylko wyleczenie, ale to, by starszy pacjent jak najdłużej był samodzielny i czuł się sobą.
Na monitorze nad łóżkiem linia zapisu nagle zmienia rytm. Zanim zabrzmi alarm, pielęgniarka już stoi przy pacjencie, patrzy na zapis i ocenia, czy to chwilowe zaburzenie, czy początek czegoś poważnego. Pielęgniarka kardiologiczna czyta EKG jak tekst, wie, co robić przy zatrzymaniu krążenia, i opiekuje się chorymi po zabiegach na sercu. Równie ważna jest jednak druga, cichsza strona tej pracy: rozmowy, po których pacjent z niewydolnością serca wie, jak żyć, by nie wracać do szpitala co kilka tygodni.
Trzy razy w tygodniu, przez kilka godzin, ta sama osoba siada w fotelu, a jej krew płynie przez aparat, który zastępuje chore nerki. Dla wielu pacjentów stacja dializ staje się drugim domem, a pielęgniarka – kimś, kogo widują częściej niż część rodziny. Pielęgniarka nefrologiczna podłącza i nadzoruje dializy, dba o dostęp naczyniowy, uczy chorych diety i dializy w domu, a po przeszczepie nerki pilnuje, by nowy narząd się przyjął. To specjalizacja, w której technika spotyka się z bardzo długimi relacjami z ludźmi.
Ważą czasem mniej niż karton mleka, mieszczą się w dłoni i nie potrafią powiedzieć, co je boli. Pielęgniarka neonatologiczna musi więc rozumieć je bez słów: po kolorze skóry, oddechu, napięciu mięśni i sposobie, w jaki reagują na dotyk. Opiekuje się zdrowymi noworodkami na oddziale położniczym, ale też wcześniakami i chorymi dziećmi na intensywnej terapii, gdzie każdy przybyły gram jest sukcesem. A obok każdego takiego maleństwa są przestraszeni rodzice, którym również trzeba pomóc.
Pacjent, który rano normalnie rozmawiał, nagle nie może znaleźć słów, a kącik jego ust opada. W neurologii czas działa przeciwko choremu, bo każda minuta udaru oznacza utratę kolejnych komórek nerwowych. Pielęgniarka neurologiczna rozpoznaje takie objawy w kilka sekund, ale jej praca nie kończy się na ostrym etapie. Opiekuje się osobami po udarze, z padaczką, chorobą Parkinsona, stwardnieniem rozsianym czy po operacjach mózgu i kręgosłupa – i pomaga im uczyć się od nowa jedzenia, mówienia oraz poruszania.
Pacjentka przychodzi na pierwszą chemioterapię i zanim usiądzie w fotelu, zadaje mnóstwo pytań: czy wypadną jej włosy, czy będzie wymiotować, czy może chodzić do pracy. Pielęgniarka onkologiczna odpowiada spokojnie i rzeczowo, bo wie, że strach bywa dla chorego równie męczący jak samo leczenie. Podaje leki przeciwnowotworowe, przygotowuje do operacji i radioterapii, łagodzi skutki uboczne terapii i towarzyszy pacjentom przez miesiące, a czasem lata – w chwilach nadziei i w tych najtrudniejszych.
Chirurg wyciąga rękę i nawet nie odwraca głowy – w jego dłoni ląduje dokładnie to narzędzie, którego potrzebuje. Za tym prostym ruchem stoją lata nauki: znajomość setek narzędzi, przebiegu operacji i zasad, które chronią pacjenta przed zakażeniem. Pielęgniarka operacyjna, nazywana też instrumentariuszką, przygotowuje salę i sprzęt, podaje narzędzia podczas zabiegu, pilnuje jałowości i liczy każdy gazik, by nic nie zostało w ciele pacjenta. Bez niej żadna operacja się nie odbędzie.
Młody mężczyzna po wypadku oddycha przez rurkę tracheotomijną, je przez sondę i nie wstaje z łóżka. Wraca jednak do domu, bo rodzina chce się nim opiekować – i potrzebuje kogoś, kto pokaże, jak robić to bezpiecznie. Pielęgniarka opieki długoterminowej pracuje z ludźmi, których stan nie poprawi się w kilka dni: przewlekle chorymi, po udarach i urazach, z ciężkimi niepełnosprawnościami. Jej zadaniem jest zapewnić im jak najlepsze życie i jak najwięcej samodzielności – przez miesiące, a często przez lata.
Nie wszystkie choroby da się wyleczyć, ale prawie zawsze można sprawić, by człowiek mniej cierpiał. Na tym polega opieka paliatywna. Pielęgniarka, która się w niej specjalizuje, opiekuje się pacjentami z zaawansowaną, nieuleczalną chorobą – w hospicjum, na oddziale medycyny paliatywnej lub w domu chorego. Uśmierza ból i duszność, dba o ciało, ale przede wszystkim jest obok: rozmawia, słucha, pomaga rodzinie przygotować się na pożegnanie. To praca trudna, a zarazem – jak mówią ci, którzy ją wykonują – wyjątkowo sensowna.
Czterolatek przed pobraniem krwi płacze tak, że słychać go na całym korytarzu, a jego mama denerwuje się jeszcze bardziej niż on. Pielęgniarka pediatryczna ma wtedy kilka minut, żeby uspokoić oboje, sprawnie wykonać zabieg i przy okazji zauważyć, czy dziecko nie jest odwodnione. Na co dzień opiekuje się małymi pacjentami w każdym wieku – od niemowląt po nastolatków – i ich rodzinami. Specjalista tej dziedziny nie tylko pielęgnuje, ale też prowadzi zespół, uczy rodziców i ustala, jak ma wyglądać dobra opieka na oddziale dziecięcym.
Na tym oddziale nie słychać pisku aparatury, a najważniejszym narzędziem pracy jest rozmowa. Pacjent z depresją od trzech dni nie wychodzi z łóżka, inny jest przekonany, że ktoś go śledzi, jeszcze inny po raz pierwszy od tygodni sam poprosił o spacer. Pielęgniarka psychiatryczna jest przy nich przez całą dobę: obserwuje, podaje leki, uspokaja, uczy codziennych umiejętności i zauważa drobne zmiany, które lekarz zobaczyłby dopiero po dłuższym czasie. Specjalista tej dziedziny łączy wiedzę medyczną z psychologiczną i często prowadzi cały zespół pielęgniarski.
Drzwi szpitalnego oddziału ratunkowego otwierają się co kilka minut. Ktoś trzyma się za klatkę piersiową, ktoś ma rozciętą dłoń, karetka przywozi motocyklistę po wypadku. W tym zamieszaniu ktoś musi w kilkadziesiąt sekund ocenić, kto jest w największym zagrożeniu, i od razu zacząć działać. Bardzo często robi to pielęgniarka ratunkowa. Specjalista tej dziedziny prowadzi resuscytację, podaje leki w stanach nagłych, obsługuje sprzęt ratujący życie i potrafi pokierować zespołem, zanim na miejsce dotrze lekarz.
Szpital widzi pacjenta przez kilka dni, a potem zamyka za nim drzwi. Pielęgniarka rodzinna spotyka go w domu – w jego kuchni, przy jego łóżku, z jego rodziną obok. Wie, kto mieszka sam, kto zapomina o lekach, a gdzie dorosłe dzieci nie dają już rady z opieką nad chorym ojcem. Zmienia opatrunki, mierzy cukier i ciśnienie, uczy, doradza i koordynuje pomoc innych służb. Specjalista pielęgniarstwa rodzinnego obejmuje opieką ludzi w każdym wieku, zdrowych i chorych, i często zna ich latami, jak dawny lekarz domowy.
Pierwszoklasista z rozbitym kolanem, gimnastyczka, której zakręciło się w głowie, i nastolatek, który od tygodnia „boli brzuch” zawsze przed matematyką. Wszyscy trafiają do tego samego gabinetu na szkolnym korytarzu. Pielęgniarka szkolna opatruje rany, ale przede wszystkim pilnuje, żeby setki uczniów rosły zdrowo: bada ich w kierunku wad postawy i wzroku, opiekuje się dziećmi przewlekle chorymi, uczy higieny i zdrowych nawyków. Specjalista tej dziedziny łączy medycynę z pedagogiką i współpracuje z nauczycielami, rodzicami oraz dyrekcją.
Operator wózka widłowego ma coraz gorszy słuch, księgowa od miesięcy budzi się z bólem karku, a pielęgniarz z nocnej zmiany nie pamięta, kiedy ostatnio przespał spokojnie noc. Każde z nich spędza w pracy jedną trzecią doby i każde potrzebuje kogoś, kto spojrzy na zdrowie przez pryzmat stanowiska pracy. Tym zajmuje się pielęgniarka w ochronie zdrowia pracujących: bierze udział w badaniach profilaktycznych, ocenia zagrożenia w zakładach, uczy zdrowych nawyków i doradza pracodawcom, jak zmniejszyć ryzyko chorób zawodowych i wypadków.
Nie każdy pacjent w szpitalu czeka na operację. Większość leży na oddziałach, gdzie leczy się lekami, tlenem, dietą i cierpliwą obserwacją: z niewydolnością serca, zapaleniem płuc, rozregulowaną cukrzycą czy chorobą nerek. To świat pielęgniarstwa zachowawczego. Specjalista tej dziedziny pilnuje, żeby leczenie działało, w porę zauważa pogorszenie i – co równie ważne – uczy chorego, jak żyć z przewlekłą chorobą po powrocie do domu. Jest jednocześnie opiekunem, nauczycielem i organizatorem pracy na oddziale.
Ile zawałów da się uniknąć, jeśli ludzie w porę zmierzą ciśnienie? Ile dzieci nie złamie ręki, bo ktoś nauczył je jeździć w kasku? Pielęgniarka zajmująca się promocją zdrowia nie czeka, aż pacjent zachoruje – wychodzi do ludzi wcześniej. Prowadzi warsztaty, przygotowuje programy profilaktyczne dla gmin, szkół i zakładów pracy, uczy chorych, jak żyć z cukrzycą czy astmą, i sprawdza, czy te działania naprawdę coś zmieniają. To specjalizacja dla osób, które lubią uczyć, organizować i przekonywać, a wiedzę medyczną chcą wykorzystać na szeroką skalę.
Grafik dyżurów na przyszły miesiąc, brakujący zapas opatrunków, nowa pielęgniarka do wdrożenia i rodzina pacjenta, która chce porozmawiać „z kimś, kto tu rządzi”. Wszystko to w ciągu jednego przedpołudnia trafia do tej samej osoby. Pielęgniarka oddziałowa to doświadczona pielęgniarka, która kieruje zespołem pielęgniarskim na oddziale szpitala: organizuje pracę, pilnuje jakości opieki i bezpieczeństwa pacjentów, odpowiada za leki i sprzęt. Wciąż jest blisko chorych, ale na co dzień działa przede wszystkim jak menedżerka.
Waży niewiele więcej niż kostka masła, oddycha z pomocą aparatury i reaguje na każdy hałas za ścianą inkubatora. Wcześniak urodzony kilka tygodni za wcześnie potrzebuje opieki, w której liczą się mililitry pokarmu i stopnie temperatury. Taką opiekę zapewnia położna ze specjalizacją z pielęgniarstwa neonatologicznego. Zajmuje się noworodkami zdrowymi, chorymi i tymi, które wymagają intensywnego nadzoru, a przy okazji uczy rodziców, jak przejąć opiekę nad dzieckiem, które jeszcze niedawno mieściło się w dłoni.
⇑Liczba absolwentów
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| liczba absolwentów |
|---|
| rok 2014 | 120 |
|---|
| rok 2015 | 114 |
|---|
| rok 2016 | 100 |
|---|
| rok 2017 | 131 |
|---|
| rok 2018 | 114 |
|---|
| rok 2019 | 174 |
|---|
| rok 2020 | 91 |
|---|
| rok 2021 | 77 |
|---|
| rok 2022 | 55 |
|---|
| rok 2023 | 75 |
|---|
| rok 2024 | 71 |
|---|
Liczba absolwentów
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: liczba absolwentów w latach 2014-2024.
⇑Dalsze studia
Procent absolwentów, którzy mieli doświadczenie studiowania po uzyskaniu dyplomu:
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| % absolwentów |
|---|
| absolwenci z roku 2014 | |
|---|
| absolwenci z roku 2015 | 5,3% |
|---|
| absolwenci z roku 2016 | 7,0% |
|---|
| absolwenci z roku 2017 | 6,8% |
|---|
| absolwenci z roku 2018 | 5,3% |
|---|
| absolwenci z roku 2019 | 4,6% |
|---|
| absolwenci z roku 2020 | 4,4% |
|---|
| absolwenci z roku 2021 | 6,5% |
|---|
| absolwenci z roku 2022 | 5,5% |
|---|
| absolwenci z roku 2023 | 5,3% |
|---|
| absolwenci z roku 2024 | 1,4% |
|---|
Uwzględnione są zarówno przypadki kontynuowania studiów rozpoczętych przed uzyskaniem dyplomu, jak i studiów podjętych po dyplomie.
Dalsze studia po dyplomie
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy kontynuowali studia po uzyskaniu dyplomu
⇑Ryzyko bezrobocia
Ryzyko bezrobocia absolwentów po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| w I roku | 0,0% | 0,8% | 0,6% | 0,0% | 0,3% | 1,1% | 0,1% | 0,8% | 0,6% | 1,6% | 1,3% |
|---|
| w II roku | | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 1,1% | 0,2% | 0,3% | 0,0% | 0,2% | 0,8% |
|---|
| w III roku | | | 0,2% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,3% | 0,9% | 0,1% | 0,9% | 1,4% |
|---|
| w IV roku | | | | 0,1% | 0,2% | 0,0% | 0,5% | 0,0% | 1,7% | 1,4% | 1,1% |
|---|
| w V roku | | | | | 0,0% | 0,0% | 0,1% | 0,5% | 0,4% | 1,0% | 0,0% |
|---|
Ryzyko bezrobocia w I roku po dyplomie
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: ryzyko bezrobocia dla absolwentów z lat 2014-2024 w pierwszym roku po uzyskaniu dyplomu
Ryzyko bezrobocia dla absolwentów z 2020 roku
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: ryzyko bezrobocia dla absolwentów z roku 2020 w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku po uzyskaniu dyplomu
Względny wskaźnik bezrobocia absolwentów po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| w I roku | 0,00 | 0,08 | 0,24 | 0,00 | 0,02 | 0,15 | 0,02 | 0,12 | 0,06 | 0,19 | 0,10 |
|---|
| w II roku | | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,14 | 0,05 | 0,03 | 0,00 | 0,05 | 0,07 |
|---|
| w III roku | | | 0,04 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,04 | 0,08 | 0,03 | 0,23 | 0,17 |
|---|
| w IV roku | | | | 0,03 | 0,05 | 0,00 | 0,04 | 0,00 | 0,37 | 0,42 | 0,17 |
|---|
| w V roku | | | | | 0,00 | 0,00 | 0,01 | 0,29 | 0,03 | 0,30 | 0,00 |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznacza się proporcję indywidualnego ryzyka bezrobocia do średniej stopy rejestrowanego bezrobocia w jego powiatach zamieszkania w okresie objętym badaniem. Wartość wskaźnika jest równa średniej tych proporcji.
Wartości poniżej 1 oznaczają niższe przeciętnie ryzyko bezrobocia absolwentów niż w ich powiatach zamieszkania, zaś wartości powyżej 1 oznaczają wyższe ryzyko.
Względny wskaźnik bezrobocia w I roku po dyplomie
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: względny wskaźnik bezrobocia dla absolwentów z lat 2014-2024 w pierwszym roku po uzyskaniu dyplomu
Względny wskaźnik bezrobocia dla absolwentów z 2020 roku
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: względny wskaźnik bezrobocia dla absolwentów z roku 2020 w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku po uzyskaniu dyplomu
⇑Praca
Średni czas poszukiwania pierwszej pracy po uzyskaniu dyplomu (w miesiącach)
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| jakakolwiek praca | umowa o pracę |
|---|
| absolwenci z roku 2014 | 0,56 | 2,91 |
|---|
| absolwenci z roku 2015 | 0,92 | 1,94 |
|---|
| absolwenci z roku 2016 | 1,09 | 1,80 |
|---|
| absolwenci z roku 2017 | 0,82 | 2,35 |
|---|
| absolwenci z roku 2018 | 0,29 | 2,86 |
|---|
| absolwenci z roku 2019 | 0,37 | 1,17 |
|---|
| absolwenci z roku 2020 | 0,34 | 3,29 |
|---|
| absolwenci z roku 2021 | 0,05 | 3,15 |
|---|
| absolwenci z roku 2022 | 1,55 | 1,48 |
|---|
| absolwenci z roku 2023 | 0,55 | 0,65 |
|---|
| absolwenci z roku 2024 | 0,08 | 0,22 |
|---|
Liczba miesięcy na znalezienie pierwszej jakiejkolwiek pracy
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnia liczba miesięcy pomiędzy miesiącem uzyskania dyplomu a miesiącem podjęcia pierwszej jakiejkolwiek pracy po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Liczba miesięcy na znalezienie pierwszej pracy na umowę o pracę
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnia liczba miesięcy pomiędzy miesiącem uzyskania dyplomu a miesiącem podjęcia pierwszej pracy po dyplomie na umowę o pracę. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Procent absolwentów, którzy pracowali w pierwszym roku po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| jakakolwiek praca | umowa o pracę | samozatrudnienie |
|---|
| abs. z roku 2014 | 98,3% | 90,0% | 12,5% |
|---|
| abs. z roku 2015 | 97,4% | 86,8% | 17,5% |
|---|
| abs. z roku 2016 | 97,0% | 93,0% | 14,0% |
|---|
| abs. z roku 2017 | 95,4% | 89,3% | 14,5% |
|---|
| abs. z roku 2018 | 100,0% | 90,3% | 15,8% |
|---|
| abs. z roku 2019 | 98,9% | 93,7% | 16,7% |
|---|
| abs. z roku 2020 | 97,8% | 87,9% | 20,9% |
|---|
| abs. z roku 2021 | 98,7% | 88,3% | 18,2% |
|---|
| abs. z roku 2022 | 94,5% | 92,7% | 3,6% |
|---|
| abs. z roku 2023 | 98,7% | 93,3% | 9,3% |
|---|
| abs. z roku 2024 | 100,0% | 95,8% | 15,5% |
|---|
Wartości te pokazują, za jaką część absolwentów w badanym okresie wpłynęła składka z tytułu pracy: jakiejkolwiek, na umowę o pracę oraz samozatrudnienia.
Jakakolwiek praca w I roku po dyplomie
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy podjęli jakąkolwiek pracę w pierwszym roku po dyplomie.
Praca na umowę o pracę w I roku po dyplomie
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy pracowali na umowę o pracę w pierwszym roku po dyplomie.
Praca w I roku po dyplomie w ramach samozatrudnienia
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy pracowali na zasadzie samozatrudnienia w pierwszym roku po dyplomie.
Czas pracy, jako procent miesięcy przepracowanych przez absolwentów w pierwszym roku po dyplomie
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| jakakolwiek praca | 99,1% | 94,4% | 90,5% | 98,1% | 97,0% | 96,8% | 98,2% | 93,0% | 94,5% | 90,3% | 93,8% |
|---|
| umowa o pracę | 91,3% | 88,2% | 89,8% | 86,1% | 83,8% | 90,8% | 86,0% | 83,7% | 87,1% | 78,6% | 82,8% |
|---|
| samozatrudnienie | 10,3% | 7,2% | 3,0% | 14,6% | 16,8% | 12,6% | 14,6% | 12,0% | 11,4% | 12,9% | 11,6% |
|---|
Jest to średni procent miesięcy przepracowanych przez absolwentów: w jakiejkolwiek formie, na umowę o pracę oraz w ramach samozatrudnienia. Wartości te informują o długotrwałości pracy.
Czas pracy w I roku po dyplomie
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent miesięcy przepracowanych w jakiejkolwiek formie w pierwszym roku po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Czas pracy w I roku po dyplomie na umowę o pracę
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent miesięcy przepracowanych na umowę o pracę w pierwszym roku po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Czas pracy w I roku po dyplomie w ramach samozatrudnienia
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent miesięcy przepracowanych w ramach samozatrudnienia w pierwszym roku po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
⇑Wynagrodzenie
Średnie miesięczne wynagrodzenie ze wszystkich źródeł po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| absolwenci
2024 | absolwenci
2023 | absolwenci
2022 | absolwenci
2021 | absolwenci
2020 | absolwenci
2019 | absolwenci
2018 | absolwenci
2017 | absolwenci
2016 | absolwenci
2015 | absolwenci
2014 |
|---|
| w I roku | 10 075 zł | 9 510 zł | 7 072 zł | 7 250 zł | 7 215 zł | 5 920 zł | 4 902 zł | 4 340 zł | 3 867 zł | 3 306 zł | 3 147 zł |
|---|
| w II roku | | 10 959 zł | 8 683 zł | 7 964 zł | 7 629 zł | 8 096 zł | 5 153 zł | 5 074 zł | 4 445 zł | 3 757 zł | 3 754 zł |
|---|
| w III roku | | | 11 133 zł | 9 902 zł | 8 679 zł | 8 186 zł | 6 479 zł | 5 129 zł | 4 985 zł | 4 383 zł | 4 241 zł |
|---|
| w IV roku | | | | 11 846 zł | 9 909 zł | 9 719 zł | 7 081 zł | 6 812 zł | 5 569 zł | 5 576 zł | 4 745 zł |
|---|
| w V roku | | | | | 11 863 zł | 11 553 zł | 9 196 zł | 6 987 zł | 7 297 zł | 5 789 zł | 5 134 zł |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznaczane są łączne zarobki ze wszystkich form zatrudnienia uzyskane w badanym okresie. Suma ta dzielona jest przez liczbę miesięcy, w których absolwent był zatrudniony. Pomijani są absolwenci, którzy w badanym okresie w ogóle nie mieli zatrudnienia.
Wynagrodzenie ze wszystkich źródeł w I roku po dyplomie
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie ze wszystkich źródeł w I roku po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Wynagrodzenie absolwentów z 2020 roku ze wszystkich źródeł
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie ze wszystkich źródeł w kolejnych latach po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z 2020 roku.
Średnie miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| absolwenci
2024 | absolwenci
2023 | absolwenci
2022 | absolwenci
2021 | absolwenci
2020 | absolwenci
2019 | absolwenci
2018 | absolwenci
2017 | absolwenci
2016 | absolwenci
2015 | absolwenci
2014 |
|---|
| w I roku | 9 652 zł | 8 917 zł | 6 797 zł | 6 764 zł | 6 848 zł | 5 730 zł | 4 686 zł | 4 175 zł | 3 788 zł | 3 232 zł | 3 048 zł |
|---|
| w II roku | | 10 160 zł | 8 259 zł | 7 084 zł | 7 101 zł | 7 697 zł | 4 824 zł | 4 737 zł | 4 191 zł | 3 592 zł | 3 503 zł |
|---|
| w III roku | | | 10 877 zł | 8 852 zł | 8 109 zł | 7 631 zł | 6 066 zł | 4 780 zł | 4 678 zł | 4 201 zł | 3 895 zł |
|---|
| w IV roku | | | | 10 770 zł | 9 539 zł | 9 073 zł | 6 538 zł | 6 392 zł | 5 272 zł | 5 155 zł | 4 341 zł |
|---|
| w V roku | | | | | 11 487 zł | 10 880 zł | 8 578 zł | 6 534 zł | 6 852 zł | 5 289 zł | 4 803 zł |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznaczane są łączne zarobki z tytułu umów o pracę uzyskane w badanym okresie. Suma ta dzielona jest przez liczbę miesięcy, w których absolwent był zatrudniony na umowę o pracę.
Pomijani są absolwenci, którzy w badanym okresie nie byli zatrudnieni na umowę o pracę.
Wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w I roku po dyplomie
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w I roku po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Wynagrodzenie absolwentów z 2020 roku z umowy o pracę
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kolejnych latach po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z 2020 roku.
Względny wskaźnik zarobków absolwentów po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UMK, studia II stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| w I roku | 1,21 | 1,28 | 1,11 | 1,23 | 1,38 | 1,26 | 1,12 | 1,08 | 1,02 | 0,90 | 0,90 |
|---|
| w II roku | | 1,31 | 1,19 | 1,19 | 1,30 | 1,57 | 1,10 | 1,16 | 1,10 | 0,98 | 1,04 |
|---|
| w III roku | | | 1,36 | 1,30 | 1,29 | 1,41 | 1,26 | 1,09 | 1,13 | 1,06 | 1,10 |
|---|
| w IV roku | | | | 1,41 | 1,27 | 1,48 | 1,23 | 1,33 | 1,17 | 1,25 | 1,16 |
|---|
| w V roku | | | | | 1,39 | 1,55 | 1,43 | 1,22 | 1,40 | 1,20 | 1,17 |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznacza się proporcję jego średnich zarobków do średnich zarobków w jego powiatach zamieszkania w okresie objętym badaniem. Wartości powyżej 1 oznaczają, że przeciętnie absolwenci zarabiają powyżej średniej w ich powiatach zamieszkania, zaś wartości poniżej 1 oznaczają wynagrodzenie poniżej średniej.
Absolwenci po studiach są zazwyczaj na początku swojej kariery zawodowej, stąd wskaźnik ten często przyjmuje wartości poniżej 1.
Względny wskaźnik zarobków w I roku po dyplomie
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: względny wskaźnik zarobków absolwentów w I roku po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Względny wskaźnik zarobków absolwentów z 2020 roku
UMK, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: względny wskaźnik zarobków absolwentów w kolejnych latach po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z 2020 roku.
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
