Leki, które łykamy, nie znikają po zażyciu. Ich pozostałości trafiają do ścieków, a stamtąd do rzek i wód gruntowych. Podobnie jest z pestycydami, metalami ciężkimi czy pyłami z kominów — prędzej czy później spotykają się z człowiekiem. Farmaceuta specjalizujący się w zdrowiu środowiskowym bada, jak powietrze, woda, gleba i żywność wpływają na zdrowie mieszkańców. Mierzy, ocenia ryzyko, doradza urzędom i firmom, a gdy pojawia się zagrożenie, tłumaczy ludziom, co się dzieje i jak się chronić.
Wchodzisz do nowej restauracji i po kwadransie bolą Cię uszy od gwaru. W sali wykładowej z ostatnich rzędów nie da się zrozumieć prowadzącego. Za ścianą sąsiada słychać każdą rozmowę. Takie problemy nie biorą się z przypadku – i nie znikają same. Inżynier akustyk zajmuje się dźwiękiem jako zjawiskiem fizycznym: mierzy go, oblicza, modeluje i projektuje tak, by w salach koncertowych muzyka brzmiała pięknie, w biurach panował spokój, a hałas z drogi nie odbierał ludziom snu. To zawód na styku fizyki, budownictwa, elektroniki i ochrony środowiska.
Budowa zwykle kojarzy się z dźwigiem i murowaniem ścian na suchym placu. Inżynier budownictwa wodnego pracuje tam, gdzie największym przeciwnikiem jest woda: buduje zapory, śluzy, porty, nabrzeża, wały przeciwpowodziowe i umocnienia brzegów. Jego konstrukcje muszą wytrzymać napór rzeki w czasie powodzi, uderzenia sztormowych fal i lód, który wiosną sunie korytem. To praca o ogromnej odpowiedzialności, bo od jakości tych budowli zależy bezpieczeństwo całych miast i regionów.
Prąd w gniazdku i ciepło w kaloryferze zaczynają się daleko od domu: w bloku elektrowni, na farmie wiatrowej, w stacji transformatorowej, w liniach przesyłowych i kilometrach rurociągów. Ktoś musi te obiekty zbudować — wylać fundament pod turbinę, postawić słupy, poprowadzić trasę sieci ciepłowniczej, zmontować kocioł i przeprowadzić rozruch. Inżynier budownictwa tej specjalności łączy wiedzę budowlaną z energetyczną: projektuje, kieruje budową i dba, by instalacja po uruchomieniu działała bezpiecznie przez lata.
Gaz w kuchence czy w kotle zauważa się zwykle dopiero wtedy, gdy go zabraknie. A przecież zanim popłynie do mieszkania, przechodzi przez gazociągi wysokiego ciśnienia, stacje redukcyjne, sieć rozdzielczą i instalację w budynku — a każdy z tych elementów ktoś zaprojektował, sprawdził i nadzoruje. Inżynier inżynierii środowiska specjalizujący się w gazownictwie i sieciach energetycznych planuje, jak dostarczyć paliwo i ciepło do osiedli i zakładów, dba o szczelność i bezpieczeństwo instalacji oraz szuka sposobów, by zużywały mniej energii i mniej obciążały środowisko.
Komunikat powodziowy w wiadomościach trwa kilkanaście sekund: „fala kulminacyjna dotrze jutro wieczorem”. Za tym zdaniem stoją pomiary na rzekach, modele przepływu i ludzie, którzy potrafią z nich wyczytać, jak wysoko podniesie się woda. Inżynier inżynierii środowiska zajmujący się gospodarką wodną i hydrologią bada, ile wody płynie w rzekach, ile jest jej w gruncie i zbiornikach, i jak ją mądrze dzielić między miasta, rolnictwo, przemysł i przyrodę. Pracuje też nad tym, by powodzie i susze wyrządzały jak najmniej szkód.
Odkręcasz kran i leci ciepła woda, w sali kinowej po dwóch godzinach wciąż da się swobodnie oddychać, a w mieszkaniu zimą jest ciepło. Instalacje w budynku zauważa się dopiero wtedy, gdy przestają działać — a wtedy zwykle jest już kłopot. Inżynier inżynierii środowiska od instalacji sanitarnych projektuje, dobiera i nadzoruje to, co ukryte w ścianach, stropach i szachtach: wodociąg i kanalizację w budynku, ogrzewanie, wentylację, klimatyzację i instalację gazową. Od jego pracy zależą komfort, zdrowie i rachunki mieszkańców.
Po ulewie pole stoi pod wodą, a kilka tygodni później ta sama ziemia pęka od suszy. Rolnik nie ma wpływu na pogodę, ale ma wpływ na to, jak woda zachowuje się na jego gruntach — i tu wkracza inżynier od melioracji. Kojarzy się z kopaniem rowów, a w rzeczywistości projektuje całe systemy: odwadniające i nawadniające, zastawki, stawy, małą retencję, zabezpieczenia przeciwpowodziowe, wodociągi i oczyszczalnie na wsi. Jego zadaniem jest tak gospodarować wodą na terenach rolniczych, by służyła jednocześnie ludziom, uprawom i przyrodzie.
Worek ze śmieciami znika sprzed domu raz w tygodniu i dla większości ludzi na tym sprawa się kończy. Dla inżyniera od gospodarki odpadami to dopiero początek: trzeba zaplanować trasy śmieciarek, zaprojektować sortownię, kompostownię czy instalację odzysku energii, dopilnować, by składowisko nie zatruwało wód podziemnych, a z odpadów odzyskać jak najwięcej surowców. Inżynier inżynierii środowiska w tej specjalności łączy technologię, logistykę i ekonomię, by miasto było czyste, a na składowisko trafiało jak najmniej.
Szklanka wody z kranu wydaje się najzwyklejszą rzeczą na świecie. Zanim jednak do niej trafi, woda zostaje pobrana ze studni głębinowej lub z rzeki, oczyszczona, sprawdzona w laboratorium i przepompowana kilometrami rur. Potem, już jako ścieki, wraca kanalizacją do oczyszczalni, skąd oczyszczona płynie z powrotem do rzeki. Inżynier inżynierii środowiska specjalizujący się w systemach wodociągowych i kanalizacyjnych projektuje, buduje i utrzymuje ten cały obieg — tak, by woda była bezpieczna, by jej nie brakowało i by ścieki nie zanieczyszczały środowiska.
Inżynieria środowiska - studia (II st.) trwają przynajmniej 3 semestry, ECTS≥90. Absolwent studiów powinien posiadać zaawansowaną wiedzę z zakresu nauk matematyczno-przyrodniczych i technicznych oraz specjalistyczną w wybranym fragmencie inżynierii środowiska. Powinien posiadać umiejętności: rozwiązywania problemów z zakresu inżynierii środowiska wewnętrznego i zewnętrznego, wykonywania i koordynowania prac badawczych oraz radzenia sobie z podstawowymi problemami prawnymi i administracyjnymi jednostek gospodarczych. Powinien umieć porozumiewać się w sprawach inżynierii środowiska zarówno ze specjalistami jak i niespecjalistami a także organizować pracę grupową i kierować pracą zespołów.
Inżynieria
Inżynieria – działalność polegająca na projektowaniu, konstrukcji, modyfikacji i utrzymaniu efektywnych kosztowo rozwiązań dla praktycznych problemów, z wykorzystaniem wiedzy naukowej oraz technicznej. Działalność ta wymaga rozwiązywania problemów różnej natury oraz skali. Bardziej ogólnie, inżynieria zajmuje się też rozwojem techniki i technologii.
Inżynieria środowiska
Inżynieria środowiska – jedna z dyscyplin nauk technicznych, obejmująca swym zakresem przedsięwzięcia inżynierskie dążące do zachowania środowiska przyrodniczego w stanie równowagi oraz zachowania jego możliwości do samoregeneracji i samooczyszczania a w przypadku dewastacji środowiska (np. w wyniku katastrof, zbyt intensywnej działalności gospodarczej, awarii) zmierzające do przywrócenia tej równowagi.
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
