Studia na kierunku astronomia są studiami
wyjątkowymi. Częściowo ze względu na kameralność tych studiów, która
bardzo ułatwia kontakt między studentami a prowadzącymi zajęcia. Ale
przede wszystkim ze względu na przedmiot studiów, który najczęściej
znajduje się bardzo daleko. Tym niemniej astronomia jest nauką jak
najbardziej ścisłą. Z pokrewnymi studiami, przede wszystkim studiami
fizyki, łączy nasze studia konieczność zdobycia na wstępie podstaw
matematyczno-fizycznych. Dzięki nim studenci uczą się rozumieć jak
"działa" Wszechświat. Ale nie tylko. To czego staramy się nauczyć
naszych studentów to przede wszystkim umiejętność rozwiązywania
problemów oraz znakomite obycie z technikami komputerowymi. A poza tym
staramy się zaszczepić im ciekawość świata.
Nasze studia przeszły
poważną reorganizację. Zamiast 5-letnich jednolitych studiów
magisterskich, które zakończyliśmy w roku 2011, proponujemy studia I i
II stopnia. Te pierwsze trwają 3 lata i kończą się zdobyciem dyplomu
licencjackiego. Te drugie, dwuletnie, to studia magisterskie kończące
się zdobyciem tytułu magistra astronomii. Jest jeszcze III stopień
naszych studiów — 4-letnie studia doktoranckie. To nie tyle studia, ile
raczej wstęp do samodzielnej pracy naukowej. Zajęć regularnych jest na
tych studiach niewiele, ba, doktoranci sami prowadzą zajęcia dla
studentów. Większość czasu doktoranci spędzają na realizacji własnego
naukowego projektu badawczego, którego ukoronowaniem jest praca
doktorska i stopień naukowy doktora nauk fizycznych w zakresie
astronomii.
Astrofizyk rzadko spędza noce przy okularze teleskopu. Znacznie częściej siedzi przed komputerem: analizuje dane z obserwatoriów naziemnych i satelitów, pisze programy do symulacji albo zmaga się z równaniem, które ma opisać narodziny gwiazdy. To naukowiec, który za pomocą fizyki i matematyki próbuje zrozumieć zjawiska odległe o miliony lat świetlnych – galaktyki, czarne dziury, wybuchy supernowych – ale też aktywność Słońca, która wpływa na satelity i sieci energetyczne na Ziemi.
Światło, które dziś dociera do teleskopu, wyruszyło z odległej galaktyki, zanim na Ziemi pojawili się ludzie. Astronom patrzy więc nie tylko w dal, ale i w przeszłość – i próbuje z tego słabego sygnału wyczytać, jak rodzą się gwiazdy, skąd biorą się planety i jak zmienia się wszechświat. Wbrew romantycznym wyobrażeniom rzadko spędza noce z okiem przy okularze. Znacznie częściej siedzi przed monitorem, pisze programy, analizuje ogromne zbiory danych i buduje modele matematyczne. To zawód dla osób, które fizykę i matematykę traktują jak język do opisu nieba.
Dlaczego niebo jest niebieskie, jak działa laser w czytniku i co dzieje się z materią w temperaturze bliskiej zera absolutnego? Większość ludzi przestaje pytać na etapie szkolnych wzorów, a fizyk właśnie wtedy zaczyna na dobre. Szuka praw, które rządzą światem – od cząstek elementarnych po galaktyki – i sprawdza je w eksperymentach albo obliczeniach. Jego praca stoi za półprzewodnikami w telefonach, tomografami w szpitalach i prognozami pogody. Fizyk pracuje w laboratorium, na uczelni, w dziale badań firmy technologicznej, w szpitalu, a coraz częściej także przy analizie danych i w finansach.
Rano tłumaczy studentom pierwszego roku, dlaczego rzucona piłka leci po paraboli, a po południu wraca do laboratorium, gdzie od miesięcy próbuje zmierzyć zjawisko, którego nikt jeszcze dokładnie nie opisał. Fizyk pracujący na uczelni ma dwa zawody w jednym: jest nauczycielem, który ma rozbudzić w młodych ludziach ciekawość świata, i badaczem, który szuka odpowiedzi na pytania o materię, światło i kosmos. Pisze artykuły, jeździ na konferencje, opiekuje się doktorantami i zdobywa pieniądze na projekty. To praca dla ludzi, których pytanie „dlaczego?” nie opuszcza nigdy.
Dwie kulki, ciężka i lekka, puszczone z tej samej wysokości uderzają o podłogę w tej samej chwili. Klasa nie wierzy, więc trzeba powtórzyć – i właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa lekcja fizyki. Nauczyciel fizyki i astronomii uczy, jak działa świat: od ruchu samochodu przez prąd w gniazdku po światło gwiazd sprzed tysięcy lat. Pokazuje doświadczenia, rozwiązuje z uczniami zadania, prowadzi koło astronomiczne i przygotowuje do matury przyszłych inżynierów, informatyków i lekarzy. To praca dla ludzi, którzy lubią pytanie „dlaczego?” i umieją cierpliwie na nie odpowiadać.
Astronomia - studia (II st.) trwają przynajmniej 4 semestry, ECTS≥120. Absolwent nabywa poszerzoną – w stosunku do studiów pierwszego stopnia – wiedzę ogólną z zakresu astronomii oraz wiedzę specjalistyczną w wybranej specjalności. Wiedza i umiejętności pozwalają mu na formułowanie i rozwiązywanie problemów astronomicznych – zarówno rutynowych jak i niestandardowych.
Astronomia
Astronomia (gr. ἀστρονομία astronomía) – nauka przyrodnicza zajmująca się badaniem ciał niebieskich (np. gwiazd, planet, komet, mgławic, gromad i galaktyk) oraz zjawisk, które zachodzą poza Ziemią, jak również tych, które oddziałują w jej atmosferze, wnętrzu lub na powierzchni, a są pochodzenia pozaplanetarnego (np. neutrina, wtórne promieniowanie kosmiczne). Skoncentrowana jest na fizyce, chemii, meteorologii i ruchu ciał niebieskich, zajmuje się także powstaniem i rozwojem (ewolucją) Wszechświata.
Astronomia
A cóż piękniejszego nad niebo, które Przecież ogarnia wszystko co piękne?…
A zatem, jeżeli godność nauk mamy oceniać według ich przedmiotu, to bez porównania najprzedniejszą z nich będzie ta, którą… nazywają astronomią…
Autor: Mikołaj Kopernik
Astronomia
Pan Jezus nie powiedział: „Poślę wam Ducha Pocieszyciela, aby pouczył was o torach Słońca i Księżyca”. Chciał przecież ukształtować chrześcijan, a nie astronomów.
Autor: św. Augustyn, Contra Felicem manichaeum, I, 10.
Astronomia
Astronomia zrodziła się z przesądów, elokwencja z ambicji, nienawiści, fałszu i pochlebstwa, geometria z chciwości, fizyka z próżnej ciekawości, nawet filozofia moralna z ludzkiej pychy. Tak więc sztuki i nauki zawdzięczają swoje powstanie naszym wadom.
Autor: Jean-Jacques Rousseau
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
