Student studiów pierwszego stopnia kierunku pielęgniarstwo zdobywa
wiedzę z zakresu nauk medycznych. Poznaje regulacje prawne i normy etyczne
dotyczące wykonywania zawodu pielęgniarki. Uczy się korzystać z aktualnej
wiedzy dla zapewnienia bezpieczeństwa i wysokiego poziomu opieki, udzielania
świadczeń w zakresie promowania, zachowania zdrowia i zapobiegania
chorobom. Poznaje zasady sprawowania całościowej i zindywidualizowanej
opieki nad pacjentem geriatrycznym, niepełnosprawnym i umierającym. Uczy się
samodzielnie wykonywać swój zawód, zgodnie z zasadami etyki ogólnej
i zawodowej oraz holistycznego podejścia do pacjenta.
Absolwenci są przygotowani do samodzielnego wykonywania zawodu oraz
do pracy w publicznych i niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej, w tym
w szpitalach, zakładach podstawowej opieki zdrowotnej, zakładach
pielęgnacyjno-opiekuńczych i opiekuńczo-leczniczych, ośrodkach opieki
paliatywno-hospicyjnej oraz domach opieki społecznej.
Dom spokojnej starości kojarzy się z ciszą, ale dla jego kierownika to miejsce, w którym każdego dnia trzeba pogodzić dziesiątki spraw naraz: grafik opiekunek, dietę mieszkanki z cukrzycą, zapowiedzianą kontrolę, rozmowę z synem zaniepokojonym stanem ojca i budżet, który musi się domknąć. To praca menedżera, ale w miejscu, które dla kilkudziesięciu osób jest po prostu domem — często ostatnim. Kierownik odpowiada za to, by opieka była bezpieczna i godna, zespół miał dobre warunki pracy, a placówka działała zgodnie z przepisami i nie traciła pieniędzy.
Trzecia w nocy, na oddziale cisza, a jedna osoba wie dokładnie, który pacjent źle znosi nowy lek, komu trzeba zmienić opatrunek i kto od wieczora ma podwyższoną temperaturę. To pielęgniarka – ktoś, kto spędza z chorym najwięcej czasu i często jako pierwszy zauważa, że dzieje się coś niepokojącego. Ten zawód to samodzielna praca medyczna: ocena stanu pacjenta, podawanie leków, zabiegi, obsługa specjalistycznej aparatury i edukacja chorych oraz ich rodzin. Wymaga wiedzy, zręcznych rąk i spokoju w sytuacjach, w których liczy się każda minuta.
Na oddziale szpitalnym ktoś musi wiedzieć, ile osób potrzeba na nocny dyżur, skąd wziąć zastępstwo za chorą koleżankę, jak wdrożyć nową procedurę i dlaczego w magazynie skończyły się opatrunki. Tym kimś jest pielęgniarka – albo pielęgniarz – ze specjalizacją z organizacji i zarządzania: oddziałowa, koordynator opieki albo naczelna pielęgniarka. Zna pracę przy łóżku pacjenta z własnego doświadczenia, ale jej głównym zadaniem jest zorganizować ją tak, by cały zespół mógł dobrze i bezpiecznie opiekować się chorymi.
Na oddziale intensywnej terapii ciszę przerywa tylko szum respiratorów i sygnały monitorów. Pacjenci są nieprzytomni, we wstrząsie albo tuż po rozległej operacji, a ich stan może zmienić się w ciągu minut. Pielęgniarka anestezjologiczna – i pielęgniarz, bo wielu mężczyzn wybiera tę specjalizację – czuwa przy nich przez całą dobę: obserwuje parametry życiowe, podaje leki silnie działające, pomaga przy znieczuleniu na bloku operacyjnym i jako jedna z pierwszych osób reaguje, gdy serce chorego przestaje bić.
Operacja trwa kilka godzin, ale powrót do zdrowia – dni, tygodnie, czasem miesiące. W tym czasie najbliżej pacjenta jest pielęgniarka chirurgiczna. Przygotowuje chorego do zabiegu, a po nim pilnuje, by rana dobrze się goiła, ból był opanowany, a pacjent jak najszybciej wstał z łóżka. Uczy, jak żyć ze stomią czy po amputacji, i wychwytuje pierwsze sygnały powikłań. Specjalistka – lub specjalista, bo pielęgniarzy na chirurgii nie brakuje – łączy pracę przy chorych z organizowaniem opieki i szkoleniem młodszych kolegów.
Pacjent z cukrzycą widzi lekarza kilka razy w roku, a przez resztę czasu radzi sobie sam: mierzy poziom glukozy, liczy węglowodany, dawkuje insulinę, reaguje na niedocukrzenie. To, czy robi to dobrze, w dużej mierze zależy od pielęgniarki diabetologicznej. Specjalistka – albo specjalista – w tej dziedzinie uczy samokontroli, prowadzi edukację pacjentów i rodzin, pomaga oswoić sprzęt, opiekuje się chorymi w szpitalu i poradni oraz dba o to, by cukrzyca nie odebrała im samodzielności.
Na oddziale wszystko wygląda spokojnie, a jednak w wynikach z laboratorium pojawia się bakteria, która nie reaguje na większość antybiotyków. Od tej chwili liczy się każda godzina: trzeba ustalić, skąd się wzięła, kogo odizolować i jak nie dopuścić, by przeszła na kolejnych chorych. Pielęgniarka epidemiologiczna rzadko podaje leki przy łóżku – jej pacjentem jest właściwie cały szpital. Pilnuje higieny, szkoli personel, śledzi zakażenia i pisze procedury, dzięki którym operacja czy pobyt na oddziale nie kończy się groźną infekcją.
Pani Helena ma osiemdziesiąt siedem lat, kilka chorób przewlekłych i dziesięć opakowań leków na stoliku. Po upadku w łazience trafia do szpitala trochę zdezorientowana i bardzo przestraszona. Leczenie jednej choroby niewiele tu da – trzeba spojrzeć na całego człowieka: czy je, czy dobrze widzi, czy leki się nie gryzą i kto pomoże jej po powrocie do domu. Tak pracuje pielęgniarka geriatryczna. Jej celem nie jest tylko wyleczenie, ale to, by starszy pacjent jak najdłużej był samodzielny i czuł się sobą.
Na monitorze nad łóżkiem linia zapisu nagle zmienia rytm. Zanim zabrzmi alarm, pielęgniarka już stoi przy pacjencie, patrzy na zapis i ocenia, czy to chwilowe zaburzenie, czy początek czegoś poważnego. Pielęgniarka kardiologiczna czyta EKG jak tekst, wie, co robić przy zatrzymaniu krążenia, i opiekuje się chorymi po zabiegach na sercu. Równie ważna jest jednak druga, cichsza strona tej pracy: rozmowy, po których pacjent z niewydolnością serca wie, jak żyć, by nie wracać do szpitala co kilka tygodni.
Trzy razy w tygodniu, przez kilka godzin, ta sama osoba siada w fotelu, a jej krew płynie przez aparat, który zastępuje chore nerki. Dla wielu pacjentów stacja dializ staje się drugim domem, a pielęgniarka – kimś, kogo widują częściej niż część rodziny. Pielęgniarka nefrologiczna podłącza i nadzoruje dializy, dba o dostęp naczyniowy, uczy chorych diety i dializy w domu, a po przeszczepie nerki pilnuje, by nowy narząd się przyjął. To specjalizacja, w której technika spotyka się z bardzo długimi relacjami z ludźmi.
Ważą czasem mniej niż karton mleka, mieszczą się w dłoni i nie potrafią powiedzieć, co je boli. Pielęgniarka neonatologiczna musi więc rozumieć je bez słów: po kolorze skóry, oddechu, napięciu mięśni i sposobie, w jaki reagują na dotyk. Opiekuje się zdrowymi noworodkami na oddziale położniczym, ale też wcześniakami i chorymi dziećmi na intensywnej terapii, gdzie każdy przybyły gram jest sukcesem. A obok każdego takiego maleństwa są przestraszeni rodzice, którym również trzeba pomóc.
Pacjent, który rano normalnie rozmawiał, nagle nie może znaleźć słów, a kącik jego ust opada. W neurologii czas działa przeciwko choremu, bo każda minuta udaru oznacza utratę kolejnych komórek nerwowych. Pielęgniarka neurologiczna rozpoznaje takie objawy w kilka sekund, ale jej praca nie kończy się na ostrym etapie. Opiekuje się osobami po udarze, z padaczką, chorobą Parkinsona, stwardnieniem rozsianym czy po operacjach mózgu i kręgosłupa – i pomaga im uczyć się od nowa jedzenia, mówienia oraz poruszania.
Pacjentka przychodzi na pierwszą chemioterapię i zanim usiądzie w fotelu, zadaje mnóstwo pytań: czy wypadną jej włosy, czy będzie wymiotować, czy może chodzić do pracy. Pielęgniarka onkologiczna odpowiada spokojnie i rzeczowo, bo wie, że strach bywa dla chorego równie męczący jak samo leczenie. Podaje leki przeciwnowotworowe, przygotowuje do operacji i radioterapii, łagodzi skutki uboczne terapii i towarzyszy pacjentom przez miesiące, a czasem lata – w chwilach nadziei i w tych najtrudniejszych.
Chirurg wyciąga rękę i nawet nie odwraca głowy – w jego dłoni ląduje dokładnie to narzędzie, którego potrzebuje. Za tym prostym ruchem stoją lata nauki: znajomość setek narzędzi, przebiegu operacji i zasad, które chronią pacjenta przed zakażeniem. Pielęgniarka operacyjna, nazywana też instrumentariuszką, przygotowuje salę i sprzęt, podaje narzędzia podczas zabiegu, pilnuje jałowości i liczy każdy gazik, by nic nie zostało w ciele pacjenta. Bez niej żadna operacja się nie odbędzie.
Młody mężczyzna po wypadku oddycha przez rurkę tracheotomijną, je przez sondę i nie wstaje z łóżka. Wraca jednak do domu, bo rodzina chce się nim opiekować – i potrzebuje kogoś, kto pokaże, jak robić to bezpiecznie. Pielęgniarka opieki długoterminowej pracuje z ludźmi, których stan nie poprawi się w kilka dni: przewlekle chorymi, po udarach i urazach, z ciężkimi niepełnosprawnościami. Jej zadaniem jest zapewnić im jak najlepsze życie i jak najwięcej samodzielności – przez miesiące, a często przez lata.
Nie wszystkie choroby da się wyleczyć, ale prawie zawsze można sprawić, by człowiek mniej cierpiał. Na tym polega opieka paliatywna. Pielęgniarka, która się w niej specjalizuje, opiekuje się pacjentami z zaawansowaną, nieuleczalną chorobą – w hospicjum, na oddziale medycyny paliatywnej lub w domu chorego. Uśmierza ból i duszność, dba o ciało, ale przede wszystkim jest obok: rozmawia, słucha, pomaga rodzinie przygotować się na pożegnanie. To praca trudna, a zarazem – jak mówią ci, którzy ją wykonują – wyjątkowo sensowna.
Czterolatek przed pobraniem krwi płacze tak, że słychać go na całym korytarzu, a jego mama denerwuje się jeszcze bardziej niż on. Pielęgniarka pediatryczna ma wtedy kilka minut, żeby uspokoić oboje, sprawnie wykonać zabieg i przy okazji zauważyć, czy dziecko nie jest odwodnione. Na co dzień opiekuje się małymi pacjentami w każdym wieku – od niemowląt po nastolatków – i ich rodzinami. Specjalista tej dziedziny nie tylko pielęgnuje, ale też prowadzi zespół, uczy rodziców i ustala, jak ma wyglądać dobra opieka na oddziale dziecięcym.
Na tym oddziale nie słychać pisku aparatury, a najważniejszym narzędziem pracy jest rozmowa. Pacjent z depresją od trzech dni nie wychodzi z łóżka, inny jest przekonany, że ktoś go śledzi, jeszcze inny po raz pierwszy od tygodni sam poprosił o spacer. Pielęgniarka psychiatryczna jest przy nich przez całą dobę: obserwuje, podaje leki, uspokaja, uczy codziennych umiejętności i zauważa drobne zmiany, które lekarz zobaczyłby dopiero po dłuższym czasie. Specjalista tej dziedziny łączy wiedzę medyczną z psychologiczną i często prowadzi cały zespół pielęgniarski.
Drzwi szpitalnego oddziału ratunkowego otwierają się co kilka minut. Ktoś trzyma się za klatkę piersiową, ktoś ma rozciętą dłoń, karetka przywozi motocyklistę po wypadku. W tym zamieszaniu ktoś musi w kilkadziesiąt sekund ocenić, kto jest w największym zagrożeniu, i od razu zacząć działać. Bardzo często robi to pielęgniarka ratunkowa. Specjalista tej dziedziny prowadzi resuscytację, podaje leki w stanach nagłych, obsługuje sprzęt ratujący życie i potrafi pokierować zespołem, zanim na miejsce dotrze lekarz.
Szpital widzi pacjenta przez kilka dni, a potem zamyka za nim drzwi. Pielęgniarka rodzinna spotyka go w domu – w jego kuchni, przy jego łóżku, z jego rodziną obok. Wie, kto mieszka sam, kto zapomina o lekach, a gdzie dorosłe dzieci nie dają już rady z opieką nad chorym ojcem. Zmienia opatrunki, mierzy cukier i ciśnienie, uczy, doradza i koordynuje pomoc innych służb. Specjalista pielęgniarstwa rodzinnego obejmuje opieką ludzi w każdym wieku, zdrowych i chorych, i często zna ich latami, jak dawny lekarz domowy.
Pierwszoklasista z rozbitym kolanem, gimnastyczka, której zakręciło się w głowie, i nastolatek, który od tygodnia „boli brzuch” zawsze przed matematyką. Wszyscy trafiają do tego samego gabinetu na szkolnym korytarzu. Pielęgniarka szkolna opatruje rany, ale przede wszystkim pilnuje, żeby setki uczniów rosły zdrowo: bada ich w kierunku wad postawy i wzroku, opiekuje się dziećmi przewlekle chorymi, uczy higieny i zdrowych nawyków. Specjalista tej dziedziny łączy medycynę z pedagogiką i współpracuje z nauczycielami, rodzicami oraz dyrekcją.
Operator wózka widłowego ma coraz gorszy słuch, księgowa od miesięcy budzi się z bólem karku, a pielęgniarz z nocnej zmiany nie pamięta, kiedy ostatnio przespał spokojnie noc. Każde z nich spędza w pracy jedną trzecią doby i każde potrzebuje kogoś, kto spojrzy na zdrowie przez pryzmat stanowiska pracy. Tym zajmuje się pielęgniarka w ochronie zdrowia pracujących: bierze udział w badaniach profilaktycznych, ocenia zagrożenia w zakładach, uczy zdrowych nawyków i doradza pracodawcom, jak zmniejszyć ryzyko chorób zawodowych i wypadków.
Nie każdy pacjent w szpitalu czeka na operację. Większość leży na oddziałach, gdzie leczy się lekami, tlenem, dietą i cierpliwą obserwacją: z niewydolnością serca, zapaleniem płuc, rozregulowaną cukrzycą czy chorobą nerek. To świat pielęgniarstwa zachowawczego. Specjalista tej dziedziny pilnuje, żeby leczenie działało, w porę zauważa pogorszenie i – co równie ważne – uczy chorego, jak żyć z przewlekłą chorobą po powrocie do domu. Jest jednocześnie opiekunem, nauczycielem i organizatorem pracy na oddziale.
Ile zawałów da się uniknąć, jeśli ludzie w porę zmierzą ciśnienie? Ile dzieci nie złamie ręki, bo ktoś nauczył je jeździć w kasku? Pielęgniarka zajmująca się promocją zdrowia nie czeka, aż pacjent zachoruje – wychodzi do ludzi wcześniej. Prowadzi warsztaty, przygotowuje programy profilaktyczne dla gmin, szkół i zakładów pracy, uczy chorych, jak żyć z cukrzycą czy astmą, i sprawdza, czy te działania naprawdę coś zmieniają. To specjalizacja dla osób, które lubią uczyć, organizować i przekonywać, a wiedzę medyczną chcą wykorzystać na szeroką skalę.
Grafik dyżurów na przyszły miesiąc, brakujący zapas opatrunków, nowa pielęgniarka do wdrożenia i rodzina pacjenta, która chce porozmawiać „z kimś, kto tu rządzi”. Wszystko to w ciągu jednego przedpołudnia trafia do tej samej osoby. Pielęgniarka oddziałowa to doświadczona pielęgniarka, która kieruje zespołem pielęgniarskim na oddziale szpitala: organizuje pracę, pilnuje jakości opieki i bezpieczeństwa pacjentów, odpowiada za leki i sprzęt. Wciąż jest blisko chorych, ale na co dzień działa przede wszystkim jak menedżerka.
Waży niewiele więcej niż kostka masła, oddycha z pomocą aparatury i reaguje na każdy hałas za ścianą inkubatora. Wcześniak urodzony kilka tygodni za wcześnie potrzebuje opieki, w której liczą się mililitry pokarmu i stopnie temperatury. Taką opiekę zapewnia położna ze specjalizacją z pielęgniarstwa neonatologicznego. Zajmuje się noworodkami zdrowymi, chorymi i tymi, które wymagają intensywnego nadzoru, a przy okazji uczy rodziców, jak przejąć opiekę nad dzieckiem, które jeszcze niedawno mieściło się w dłoni.
⇑Liczba absolwentów
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| liczba absolwentów |
|---|
| rok 2014 | 53 |
|---|
| rok 2015 | 61 |
|---|
| rok 2016 | 57 |
|---|
| rok 2017 | 12 |
|---|
| rok 2018 | 22 |
|---|
| rok 2019 | 35 |
|---|
| rok 2020 | 25 |
|---|
| rok 2021 | 30 |
|---|
| rok 2022 | 28 |
|---|
| rok 2023 | 26 |
|---|
| rok 2024 | 24 |
|---|
Liczba absolwentów
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: liczba absolwentów w latach 2014-2024.
⇑Dalsze studia
Procent absolwentów, którzy mieli doświadczenie studiowania po uzyskaniu dyplomu:
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| % absolwentów |
|---|
| absolwenci z roku 2014 | |
|---|
| absolwenci z roku 2015 | 1,6% |
|---|
| absolwenci z roku 2016 | 5,2% |
|---|
| absolwenci z roku 2017 | 8,3% |
|---|
| absolwenci z roku 2018 | 0,0% |
|---|
| absolwenci z roku 2019 | 0,0% |
|---|
| absolwenci z roku 2020 | 8,0% |
|---|
| absolwenci z roku 2021 | 0,0% |
|---|
| absolwenci z roku 2022 | 0,0% |
|---|
| absolwenci z roku 2023 | 7,7% |
|---|
| absolwenci z roku 2024 | 0,0% |
|---|
Uwzględnione są zarówno przypadki kontynuowania studiów rozpoczętych przed uzyskaniem dyplomu, jak i studiów podjętych po dyplomie.
Dalsze studia po dyplomie
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy kontynuowali studia po uzyskaniu dyplomu
⇑Ryzyko bezrobocia
Ryzyko bezrobocia absolwentów po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| w I roku | 0,7% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 1,5% | 0,0% |
|---|
| w II roku | | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,1% | 0,0% | 0,0% |
|---|
| w III roku | | | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 1,0% | 0,0% | 2,8% | 2,0% | 0,0% | 0,3% |
|---|
| w IV roku | | | | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 0,7% | 1,7% | 0,0% | 0,0% |
|---|
| w V roku | | | | | 0,0% | 0,0% | 0,0% | 5,6% | 0,4% | 0,0% | 0,0% |
|---|
Ryzyko bezrobocia w I roku po dyplomie
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: ryzyko bezrobocia dla absolwentów z lat 2014-2024 w pierwszym roku po uzyskaniu dyplomu
Ryzyko bezrobocia dla absolwentów z 2020 roku
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: ryzyko bezrobocia dla absolwentów z roku 2020 w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku po uzyskaniu dyplomu
Względny wskaźnik bezrobocia absolwentów po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| w I roku | 0,05 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,21 | 0,00 |
|---|
| w II roku | | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,02 | 0,00 | 0,00 |
|---|
| w III roku | | | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,17 | 0,00 | 0,29 | 0,39 | 0,00 | 0,02 |
|---|
| w IV roku | | | | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,11 | 0,26 | 0,00 | 0,00 |
|---|
| w V roku | | | | | 0,00 | 0,00 | 0,00 | 0,96 | 0,07 | 0,00 | 0,00 |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznacza się proporcję indywidualnego ryzyka bezrobocia do średniej stopy rejestrowanego bezrobocia w jego powiatach zamieszkania w okresie objętym badaniem. Wartość wskaźnika jest równa średniej tych proporcji.
Wartości poniżej 1 oznaczają niższe przeciętnie ryzyko bezrobocia absolwentów niż w ich powiatach zamieszkania, zaś wartości powyżej 1 oznaczają wyższe ryzyko.
Względny wskaźnik bezrobocia w I roku po dyplomie
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: względny wskaźnik bezrobocia dla absolwentów z lat 2014-2024 w pierwszym roku po uzyskaniu dyplomu
Względny wskaźnik bezrobocia dla absolwentów z 2020 roku
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: względny wskaźnik bezrobocia dla absolwentów z roku 2020 w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku po uzyskaniu dyplomu
⇑Praca
Średni czas poszukiwania pierwszej pracy po uzyskaniu dyplomu (w miesiącach)
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| jakakolwiek praca | umowa o pracę |
|---|
| absolwenci z roku 2014 | 0,15 | 1,09 |
|---|
| absolwenci z roku 2015 | 0,87 | 1,58 |
|---|
| absolwenci z roku 2016 | 0,74 | 0,96 |
|---|
| absolwenci z roku 2017 | 0,27 | 0,27 |
|---|
| absolwenci z roku 2018 | 0,23 | 0,23 |
|---|
| absolwenci z roku 2019 | 0,23 | 0,24 |
|---|
| absolwenci z roku 2020 | 0,20 | 0,68 |
|---|
| absolwenci z roku 2021 | 0,03 | 0,03 |
|---|
| absolwenci z roku 2022 | 0,39 | 0,19 |
|---|
| absolwenci z roku 2023 | 0,08 | 0,19 |
|---|
| absolwenci z roku 2024 | 0,12 | 0,09 |
|---|
Liczba miesięcy na znalezienie pierwszej jakiejkolwiek pracy
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnia liczba miesięcy pomiędzy miesiącem uzyskania dyplomu a miesiącem podjęcia pierwszej jakiejkolwiek pracy po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Liczba miesięcy na znalezienie pierwszej pracy na umowę o pracę
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnia liczba miesięcy pomiędzy miesiącem uzyskania dyplomu a miesiącem podjęcia pierwszej pracy po dyplomie na umowę o pracę. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Procent absolwentów, którzy pracowali w pierwszym roku po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| jakakolwiek praca | umowa o pracę | samozatrudnienie |
|---|
| abs. z roku 2014 | 100,0% | 96,2% | 15,1% |
|---|
| abs. z roku 2015 | 98,4% | 95,1% | 13,1% |
|---|
| abs. z roku 2016 | 98,3% | 98,3% | 8,8% |
|---|
| abs. z roku 2017 | 91,7% | 91,7% | 16,7% |
|---|
| abs. z roku 2018 | 100,0% | 100,0% | 18,2% |
|---|
| abs. z roku 2019 | 100,0% | 97,1% | 14,3% |
|---|
| abs. z roku 2020 | 100,0% | 96,0% | 20,0% |
|---|
| abs. z roku 2021 | 100,0% | 100,0% | 6,7% |
|---|
| abs. z roku 2022 | 100,0% | 96,4% | 3,6% |
|---|
| abs. z roku 2023 | 100,0% | 100,0% | 7,7% |
|---|
| abs. z roku 2024 | 100,0% | 95,8% | 4,2% |
|---|
Wartości te pokazują, za jaką część absolwentów w badanym okresie wpłynęła składka z tytułu pracy: jakiejkolwiek, na umowę o pracę oraz samozatrudnienia.
Jakakolwiek praca w I roku po dyplomie
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy podjęli jakąkolwiek pracę w pierwszym roku po dyplomie.
Praca na umowę o pracę w I roku po dyplomie
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy pracowali na umowę o pracę w pierwszym roku po dyplomie.
Praca w I roku po dyplomie w ramach samozatrudnienia
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent absolwentów z lat 2014-2024, którzy pracowali na zasadzie samozatrudnienia w pierwszym roku po dyplomie.
Czas pracy, jako procent miesięcy przepracowanych przez absolwentów w pierwszym roku po dyplomie
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| jakakolwiek praca | 99,7% | 96,5% | 97,6% | 98,3% | 97,7% | 97,4% | 98,5% | 86,8% | 94,9% | 94,1% | 98,6% |
|---|
| umowa o pracę | 95,8% | 95,8% | 92,6% | 95,8% | 93,7% | 94,5% | 96,6% | 86,1% | 93,3% | 89,5% | 92,1% |
|---|
| samozatrudnienie | 2,4% | 1,3% | 3,6% | 6,7% | 12,0% | 14,1% | 15,2% | 7,6% | 6,3% | 8,1% | 14,2% |
|---|
Jest to średni procent miesięcy przepracowanych przez absolwentów: w jakiejkolwiek formie, na umowę o pracę oraz w ramach samozatrudnienia. Wartości te informują o długotrwałości pracy.
Czas pracy w I roku po dyplomie
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent miesięcy przepracowanych w jakiejkolwiek formie w pierwszym roku po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Czas pracy w I roku po dyplomie na umowę o pracę
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent miesięcy przepracowanych na umowę o pracę w pierwszym roku po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Czas pracy w I roku po dyplomie w ramach samozatrudnienia
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: procent miesięcy przepracowanych w ramach samozatrudnienia w pierwszym roku po dyplomie. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
⇑Wynagrodzenie
Średnie miesięczne wynagrodzenie ze wszystkich źródeł po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| absolwenci
2024 | absolwenci
2023 | absolwenci
2022 | absolwenci
2021 | absolwenci
2020 | absolwenci
2019 | absolwenci
2018 | absolwenci
2017 | absolwenci
2016 | absolwenci
2015 | absolwenci
2014 |
|---|
| w I roku | 9 416 zł | 10 909 zł | 7 652 zł | 6 856 zł | 7 763 zł | 5 398 zł | 4 836 zł | 3 730 zł | 4 306 zł | 3 867 zł | 3 344 zł |
|---|
| w II roku | | 13 078 zł | 9 121 zł | 8 380 zł | 6 893 zł | 7 658 zł | 5 695 zł | 4 727 zł | 4 853 zł | 4 260 zł | 3 799 zł |
|---|
| w III roku | | | 11 928 zł | 10 121 zł | 8 435 zł | 6 856 zł | 6 903 zł | 4 579 zł | 5 294 zł | 4 429 zł | 3 924 zł |
|---|
| w IV roku | | | | 11 840 zł | 10 926 zł | 8 186 zł | 6 285 zł | 4 260 zł | 6 141 zł | 4 881 zł | 4 588 zł |
|---|
| w V roku | | | | | 12 492 zł | 9 947 zł | 9 096 zł | 4 896 zł | 8 473 zł | 5 225 zł | 5 433 zł |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznaczane są łączne zarobki ze wszystkich form zatrudnienia uzyskane w badanym okresie. Suma ta dzielona jest przez liczbę miesięcy, w których absolwent był zatrudniony. Pomijani są absolwenci, którzy w badanym okresie w ogóle nie mieli zatrudnienia.
Wynagrodzenie ze wszystkich źródeł w I roku po dyplomie
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie ze wszystkich źródeł w I roku po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Wynagrodzenie absolwentów z 2020 roku ze wszystkich źródeł
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie ze wszystkich źródeł w kolejnych latach po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z 2020 roku.
Średnie miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| absolwenci
2024 | absolwenci
2023 | absolwenci
2022 | absolwenci
2021 | absolwenci
2020 | absolwenci
2019 | absolwenci
2018 | absolwenci
2017 | absolwenci
2016 | absolwenci
2015 | absolwenci
2014 |
|---|
| w I roku | 8 777 zł | 10 015 zł | 7 373 zł | 5 703 zł | 7 321 zł | 5 042 zł | 4 706 zł | 3 602 zł | 4 017 zł | 3 680 zł | 3 257 zł |
|---|
| w II roku | | 11 653 zł | 8 180 zł | 7 336 zł | 6 135 zł | 7 255 zł | 5 445 zł | 4 533 zł | 4 426 zł | 3 939 zł | 3 646 zł |
|---|
| w III roku | | | 10 583 zł | 9 236 zł | 8 167 zł | 6 612 zł | 6 780 zł | 4 463 zł | 4 869 zł | 4 235 zł | 3 816 zł |
|---|
| w IV roku | | | | 11 319 zł | 10 447 zł | 7 981 zł | 6 165 zł | 4 020 zł | 5 678 zł | 4 713 zł | 4 269 zł |
|---|
| w V roku | | | | | 12 075 zł | 9 713 zł | 8 885 zł | 4 793 zł | 7 827 zł | 5 065 zł | 5 090 zł |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznaczane są łączne zarobki z tytułu umów o pracę uzyskane w badanym okresie. Suma ta dzielona jest przez liczbę miesięcy, w których absolwent był zatrudniony na umowę o pracę.
Pomijani są absolwenci, którzy w badanym okresie nie byli zatrudnieni na umowę o pracę.
Wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w I roku po dyplomie
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w I roku po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Wynagrodzenie absolwentów z 2020 roku z umowy o pracę
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: średnie miesięczne wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kolejnych latach po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z 2020 roku.
Względny wskaźnik zarobków absolwentów po uzyskaniu dyplomu
dla kierunku Pielęgniarstwo - UWM, studia II stopnia
| abs.
2024 | abs.
2023 | abs.
2022 | abs.
2021 | abs.
2020 | abs.
2019 | abs.
2018 | abs.
2017 | abs.
2016 | abs.
2015 | abs.
2014 |
|---|
| w I roku | 1,15 | 1,44 | 1,23 | 1,21 | 1,54 | 1,15 | 1,18 | 0,92 | 1,09 | 1,03 | 0,94 |
|---|
| w II roku | | 1,51 | 1,27 | 1,31 | 1,22 | 1,49 | 1,29 | 1,10 | 1,16 | 1,07 | 1,04 |
|---|
| w III roku | | | 1,47 | 1,37 | 1,32 | 1,22 | 1,42 | 0,98 | 1,19 | 1,05 | 1,03 |
|---|
| w IV roku | | | | 1,42 | 1,52 | 1,28 | 1,16 | 0,81 | 1,29 | 1,08 | 1,15 |
|---|
| w V roku | | | | | 1,54 | 1,38 | 1,47 | 0,85 | 1,62 | 1,08 | 1,25 |
|---|
Dla każdego absolwenta wyznacza się proporcję jego średnich zarobków do średnich zarobków w jego powiatach zamieszkania w okresie objętym badaniem. Wartości powyżej 1 oznaczają, że przeciętnie absolwenci zarabiają powyżej średniej w ich powiatach zamieszkania, zaś wartości poniżej 1 oznaczają wynagrodzenie poniżej średniej.
Absolwenci po studiach są zazwyczaj na początku swojej kariery zawodowej, stąd wskaźnik ten często przyjmuje wartości poniżej 1.
Względny wskaźnik zarobków w I roku po dyplomie
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: względny wskaźnik zarobków absolwentów w I roku po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z lat 2014-2024.
Względny wskaźnik zarobków absolwentów z 2020 roku
UWM, Pielęgniarstwo (IIst.)
wykres: względny wskaźnik zarobków absolwentów w kolejnych latach po uzyskaniu dyplomu. Dotyczy absolwentów z 2020 roku.
