Kierunek Psychodietetyka w chorobie otyłościowej i zaburzeniach odżywiania - Uniwersytet WSB Merito we Wrocławiu, Merito Wrocław (Wrocław) - Polska, Psychodietetyka - Studia magisterskie II stopnia - kierunki studiów i testy predyspozycji

1. Na praktykach słyszysz, jak ktoś z personelu mówi o pacjencie z otyłością, że „wystarczy, żeby mniej jadł”. Co o tym myślisz?

Wiem, że otyłość to choroba przewlekła o wielu przyczynach, i uważam, że takie uproszczenia mogą zniechęcać pacjentów do leczenia. Częściowo się zgadzam, choć wiem, że przyczyny bywają bardziej złożone. Zgadzam się, to przecież kwestia silnej woli.

2. Pacjent z otyłością chce od jutra zmienić całą dietę, zacząć codzienne treningi i całkiem rzucić słodycze. Jak reagujesz?

Doceniam zapał, ale proponuję zacząć od jednej lub dwóch małych zmian, które da się utrzymać, i dopiero potem dokładać kolejne. Akceptuję jego plan i proszę, żeby informował mnie o postępach. Daję mu gotowy, restrykcyjny jadłospis i zostawiam resztę jemu.

3. Pacjentka przyznaje, że wieczorami podjada, gdy jest zmęczona i samotna. Co proponujesz?

Razem szukamy, co dokładnie uruchamia podjadanie, i planujemy inne sposoby radzenia sobie z emocjami oraz regularne posiłki w ciągu dnia. Radzę jej, żeby nie trzymała w domu przekąsek. Mówię, że musi się po prostu bardziej postarać.

4. Lekarz prowadzący pacjenta z chorobą otyłościową prosi Cię o wsparcie w zmianie nawyków przed planowanym leczeniem. Jak się do tego zabierasz?

Uzgadniam z lekarzem i dietetykiem wspólne cele, poznaję codzienność pacjenta i ustalam z nim realny plan zmian, który regularnie omawiamy. Przygotowuję zestaw porad o zdrowym stylu życia i przekazuję je pacjentowi. Uważam, że skoro pacjent ma lekarza, moja pomoc nie jest potrzebna.

5. Masa ciała pacjenta stoi w miejscu od kilku tygodni, a on mówi, że to wszystko nie ma sensu. Jak go wspierasz?

Pokazuję mu, co już udało się zmienić poza wagą, np. sen, energię czy nawyki, i razem zastanawiamy się, co dalej. Zachęcam go, żeby jeszcze bardziej ograniczył jedzenie. Przyznaję, że może rzeczywiście ten sposób nie działa.

6. Jakich słów używasz, rozmawiając z osobą z otyłością o jej zdrowiu?

Mówię z szacunkiem i bez oceniania wyglądu, skupiam się na zdrowiu, samopoczuciu i na tym, czego chce sam pacjent. Jestem uprzejmy/uprzejma, ale mówię wprost, że musi schudnąć. Uważam, że ostre słowa najlepiej motywują do zmiany.

7. Pacjentka unika ruchu, bo wstydzi się ćwiczyć przy innych. Co proponujesz?

Szukamy aktywności, które sprawiają jej przyjemność i nie budzą wstydu, np. spacerów czy ćwiczeń w domu, i stopniowo je rozwijamy. Polecam jej zapisać się na siłownię i po prostu się przełamać. Odpuszczam temat ruchu, skoro jej to nie odpowiada.

8. Co najbardziej ciekawi Cię w materiałach o leczeniu otyłości?

Jak biologia, psychika i otoczenie wspólnie wpływają na masę ciała i jak pomóc komuś trwale zmienić nawyki. Nowe diety i sposoby szybkiej redukcji masy ciała. Raczej nie interesuję się tym tematem.

9. Pacjent mówi, że od lat przechodzi z jednej diety na drugą i zawsze kończy się to objadaniem. Na co zwracasz uwagę?

Sprawdzam, czy nie ma objawów napadowego objadania się, i biorę to pod uwagę, planując terapię i współpracę z innymi specjalistami. Proponuję mu kolejną, łagodniejszą dietę. Uznaję, że po prostu brakuje mu konsekwencji.

10. Co najbardziej motywuje Cię do studiów magisterskich na kierunku Psychodietetyka w chorobie otyłościowej i zaburzeniach odżywiania?

Chcę pomagać osobom z chorobą otyłościową w trwałej zmianie nawyków, łącząc psychologię, wiedzę o żywieniu i współpracę z lekarzami. Interesuje mnie dietetyka, a psychologia wydaje mi się dobrym dodatkiem. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie

Psychodietetyka w chorobie otyłościowej i zaburzeniach odżywiania
(kierunek: Dietetyka)

⇑Psychodietetyka w chorobie otyłościowej i zaburzeniach odżywiania na Uniwersytecie WSB Merito we Wrocławiu

⇑Test: sprawdź czy Psychodietetyka w chorobie otyłościowej i zaburzeniach odżywiania to kierunek dla Ciebie

Przejdź do:

Kontakt: