Historyczne praktyki wykonawcze

1. Dostajesz kopię rękopisu sonaty, w której kompozytor zapisał pod partią solisty tylko cyfrowany bas. Jak się do tego zabierasz?

Realizuję basso continuo według cyfrowania i zasad z dawnych traktatów, a potem z solistą sprawdzamy różne wersje. Szukam współczesnego wydania z rozpisanym akompaniamentem. Gram samą linię basu, bo tylko ona jest zapisana.

2. Na próbie zespołu muzyki dawnej okazuje się, że gracie w innym stroju niż ten, do którego przywykłeś/przywykłaś. Jak reagujesz?

Traktuję to jako część pracy — przestrajam instrument, ćwiczę intonację i ciekawi mnie, jak strój zmienia barwę utworu. Dostosowuję się, choć wolałbym/wolałabym grać jak zwykle. Proszę zespół, żebyśmy grali w nowoczesnym stroju.

3. W barokowej arii przy powtórzeniu części nie zapisano żadnych ozdobników. Co robisz?

Dodaję własne ornamenty w stylu epoki, opierając się na źródłach i przykładach z dawnych podręczników gry i śpiewu. Dodaję kilka trylów tam, gdzie wydaje mi się to ładne. Gram dokładnie to, co zapisane, i nic więcej.

4. Masz zagrać koncert w niewielkim kościele o bardzo długim pogłosie. Jak przygotowujesz interpretację?

Sprawdzam akustykę na próbie i dobieram tempa oraz artykulację tak, żeby frazy nie zlewały się w pogłosie. Gram jak w sali koncertowej, najwyżej trochę wolniej. Nie zastanawiam się nad akustyką.

5. Struny jelitowe w Twoim instrumencie rozstrajają się przy każdej zmianie wilgotności. Jak do tego podchodzisz?

Uczę się dbać o instrument i szybko go stroić, bo te kaprysy są częścią brzmienia, którego szukam. Narzekam, ale jakoś sobie radzę. Zakładam struny metalowe, żeby mieć spokój.

6. Układasz program koncertu muzyki dawnej. Jak to robisz?

Szukam myśli przewodniej, np. muzyki jednego dworu, dodaję mniej znane utwory z dawnych rękopisów i krótko opowiadam o nich publiczności. Wybieram znane utwory, które na pewno się spodobają. Gram to, co mam akurat najlepiej przećwiczone.

7. Wasz zespół kameralny gra bez dyrygenta, a w jednym fragmencie wciąż nie możecie się zgrać. Co proponujesz?

Ustalamy, kto prowadzi ten fragment, wracamy do źródeł w sprawie tempa i ćwiczymy wspólny oddech oraz kontakt wzrokowy. Proponuję, żeby po prostu grać wolniej. Gram swoje i liczę, że reszta się dostosuje.

8. Ktoś mówi, że granie na instrumentach historycznych to „muzealna ciekawostka”. Co odpowiadasz?

Że to żywa praktyka: badamy źródła, ale gramy dla dzisiejszej publiczności, a dawne instrumenty odsłaniają w muzyce rzeczy, które łatwo przeoczyć. Że to kwestia gustu. Przyznaję, że trochę tak jest.

9. Natrafiasz na dawny traktat o grze na Twoim instrumencie. Co z nim robisz?

Czytam go uważnie, porównuję zalecenia z innymi źródłami i sprawdzam je w praktyce przy instrumencie. Przeglądam go w poszukiwaniu ciekawych cytatów. Odkładam go — wolę uczyć się ze słuchu.

10. Co najbardziej motywuje Cię do studiów magisterskich na kierunku Historyczne praktyki wykonawcze?

Chcę odkrywać muzykę dawnych epok na instrumentach, dla których powstała, i budować własną, świadomą interpretację. Lubię brzmienie instrumentów dawnych i chcę grać w zespole. Nie jestem pewien/pewna, czy to dla mnie