aplikacja Matura google play app store
Hildesheim, Niemcy

Upowszechnianie kultury, polityka kulturalna i transformacja w kontekście sztuk

Kulturvermittlung, Kulturpolitik und Transformation im Kontext der Künste

II stopnia
Spis treści

⇑Upowszechnianie kultury, polityka kulturalna i transformacja w kontekście sztuk - Universität Hildesheim

Język wykładowy: niemieckiStudia w języku niemieckim
Grupa kierunków: humanistyczne
Kwalifikacje: Master
System studiów: sta­cjo­nar­ne
Strona www uczelni: www.uni-hildesheim.de

⇑Definicje i cytaty

Polityka
Polityka (z gr. poly: mnogość, różnorodność; polis - miasto-państwo) – pojęcie właściwe naukom społecznym, rozumiane na wiele sposobów.
Polityka kulturalna
Polityka kulturalna stanowi obszar polityki społecznej obejmujący działania władz publicznych czy organizacji pozarządowych w zakresie sztuki i kultury. Sprzyja ona procesom, instytucjom i działaniom prawnym, które promują różnorodność i dostępność kultury czy upowszechniają artystyczną, etniczną, socjolingwistyczną czy literacką ekspresję osobom reprezentującym dziedzictwo kulturowe danego kraju. Na szczeblu państwowym polityka kulturalna obejmuje różnorodne działania od organizowania lekcji tańca przez wystawy sztuki po ustanawianie odpowiednich przepisów prawnych (uregulowania dot. przekazania podatku na organizacje non-profit) czy instytucji politycznych (ministerstwa kultury – polskie Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, amerykańskie National Endowment for the Humanities i National Endowment for the Arts, brytyjskie Department for Culture, Media and Sport (DCMS) i Arts Council England).
Polityka
Polityka to nie zabawa, to całkiem dochodowy interes.
Autor: Winston Churchill
Polityka
Nie ma nie-polityki. Wszystko jest polityką.
Autor: Tomasz Mann
Polityka
Obywatel, który chciałby zaangażować się politycznie, stoi dziś przed odstraszającym wyborem: nauczyć się cynizmu albo pozostać na marginesie. Co gorsza, wśród dziennikarzy znajdzie się wielu takich, którzy wprawdzie chętnie krytykują cynizm i miałkość polityków, ale nie przeszkadza im to uważać tych, którzy „się nie dopchali” za zwykłych frajerów, albo identyfikować to z brakiem talentu albo po prostu zapotrzebowania społecznego. Jakaż ekscytacja towarzyszy wszystkim sztuczkom „sprawnych graczy”, którym udało się wykiwać przeciwnika, przejąć lokalne struktury, przetransferować znanego posła, zaprosić jakiegoś celebrytę na listy. W ten sposób samemu tworzy się ład, który się drugą ręką na co dzień krytykuje.
Autor: Sławomir Sierakowski

Aktualizacje proszę przesyłać na 

Polityka Prywatności