Czy trzeba umieć ładnie rysować, żeby skorzystać z arteterapii? Wcale nie – i to bywa największym zaskoczeniem. Arteterapeuta nie ocenia prac pod kątem estetyki i nie uczy techniki plastycznej. Wykorzystuje malowanie, lepienie z gliny, muzykę, ruch czy pracę z tekstem jako drogę do emocji, o których trudno opowiedzieć słowami. Pracuje z dziećmi, dorosłymi i seniorami: w szpitalach, ośrodkach terapii, szkołach i domach pomocy. Łączy wiedzę o sztuce z psychologią i pedagogiką, a jego najważniejszym narzędziem jest relacja z drugim człowiekiem.
Dla kilkudziesięciu, a czasem kilkuset osób dom pomocy społecznej jest po prostu domem — miejscem, w którym mieszkają latami, często do końca życia. Ktoś musi zadbać, by było w nim bezpiecznie, czysto i ciepło, by personel nie był przemęczony, budżet się domykał, a mieszkańcy zachowali godność i prywatność. Kierownik domu pomocy społecznej łączy dwie role: menedżera, który odpowiada za ludzi, pieniądze i budynek, oraz gospodarza, który zna swoich mieszkańców i ich rodziny. To praca z dużą odpowiedzialnością i dużym poczuciem sensu.
Czterolatek mówi „lowel” zamiast „rower”, ośmiolatka jąka się, gdy ma odpowiadać przy tablicy, a pan po udarze wie, co chce powiedzieć, ale słowa nie chcą się ułożyć. Każdym z nich może zająć się logopeda – specjalista od mowy, języka i komunikacji, ale też połykania i oddychania. Diagnozuje, skąd biorą się trudności, i prowadzi terapię: z dziećmi w przedszkolu i szkole, z dorosłymi w szpitalu, z osobami niesłyszącymi czy z ludźmi, którzy pracują głosem. To praca na styku pedagogiki, językoznawstwa, psychologii i medycyny.
Kiedy myślisz „pedagog”, widzisz pewnie panią z gabinetu na szkolnym korytarzu. Tymczasem pedagogów spotkasz też w domu dziecka, w ośrodku dla młodzieży, w poradni, w zakładzie karnym, w fundacji pracującej z seniorami, a nawet w dziale szkoleń dużej firmy. Łączy ich jedno: zajmują się tym, jak człowiek się rozwija, uczy i zmienia – i co zrobić, gdy coś w tym procesie się zacina. To zawód dla osób, które chcą rozumieć ludzi i realnie wpływać na ich życie, a nie tylko o tym mówić.
Dla jednego ucznia wyzwaniem jest przeczytanie zdania, dla innego – wytrzymanie w hałaśliwej klasie, dla jeszcze innego – porozumienie się bez użycia mowy. Pedagog specjalny pracuje z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi, którzy z powodu niepełnosprawności, autyzmu, zaburzeń rozwoju czy trudności w zachowaniu potrzebują innego wsparcia niż reszta grupy. Rozpoznaje ich potrzeby, dobiera metody, prowadzi zajęcia rewalidacyjne i terapeutyczne, a przede wszystkim szuka mocnych stron, na których można budować samodzielność.
Drzwi z napisem „pedagog” na szkolnym korytarzu kryją miejsce, do którego przychodzi się nie po ocenę, tylko po pomoc. Pedagog szkolny nie uczy matematyki ani historii. Zajmuje się wszystkim, co sprawia, że uczeń nie może się uczyć: kłopotami w domu, konfliktem w klasie, nękaniem w sieci, trudnościami, których nikt jeszcze nie nazwał. Jest trochę detektywem szukającym przyczyn, trochę mediatorem, a trochę łącznikiem między uczniem, rodzicami, nauczycielami i instytucjami spoza szkoły.
Osiem par butów w przedpokoju, kilka plecaków przy drzwiach i lista zakupów długa jak wypracowanie. Na pierwszy rzut oka to po prostu bardzo liczna rodzina. Różnica polega na tym, że dzieci trafiły tu, bo nie mogą wychowywać się z własnymi rodzicami, a dorośli, którzy się nimi opiekują, robią to zawodowo. Prowadzący rodzinny dom dziecka tworzy dla nich prawdziwy dom: z obiadem, odrabianiem lekcji, kłótniami o pilota i rozmowami do późna. Jednocześnie pomaga im uporać się z trudnymi przeżyciami i przygotowuje do samodzielnego życia.
Dziecko, które słabo słyszy, nie nauczy się mówić tak jak rówieśnicy – nie dlatego, że nie potrafi, ale dlatego, że dźwięki mowy nie docierają do niego wyraźnie. Aparat słuchowy czy implant ślimakowy to dopiero początek. Potem potrzebne są setki godzin ćwiczeń: słuchania, oddychania, układania warg i języka, rozumienia słów. Prowadzi je surdologopeda, czyli logopeda specjalizujący się w pracy z osobami głuchymi i niedosłyszącymi. Diagnozuje, planuje terapię i wspiera rodziców, a efekty jego pracy dosłownie słychać.
Pedagogika specjalna - studia I stopnia trwają przynajmniej 6 semestrów. Liczba punktów ECTS≥180. Absolwenci prezentują postawy humanistyczne: otwartości i dialogu, szacunku dla innych, wrażliwości na potrzeby człowieka – szczególnie niepełnosprawnego i wymagającego pomocy. Absolwenci są przygotowani do pracy na stanowisku: wychowawcy, nauczyciela, nauczyciela lub specjalisty współorganizującego kształcenie integracyjne, pedagoga specjalnego–terapeuty, specjalisty–pedagoga specjalnego, pedagoga specjalnego–rehabilitanta.
Pedagogika
Pedagogika – zespół nauk o wychowaniu, istocie, celach, treściach, metodach, środkach i formach organizacji procesów wychowawczych. Pedagogika jako nauka o edukacji (wychowaniu i kształceniu), należy do nauk społecznych i zajmuje się rozwojem i zmianami mechanizmów wychowania oraz kształcenia na przestrzeni całego życia człowieka.
Pedagogika specjalna
Pedagogika specjalna – dział pedagogiki, którego podstawowym obiektem zainteresowania jest człowiek wymagający wsparcia i pomocy w przekraczaniu różnorakich trudności, utrudniających mu rozwój i funkcjonowanie społeczne. Zajmuje się osobami w każdym wieku, starając się odpowiadać na ich szczególne potrzeby: rozwojowe w wieku niemowlęcym, edukacyjne i wychowawcze w wieku przedszkolnym, szkolnym oraz dorastania a także socjalizacyjne i zawodowe w wieku dojrzałym.
Pedagogika
Pedagogika jako nauka może i powinna być formą społecznego i kulturowego krytycyzmu (…). Nie możemy uciec od wyzwań praktyki pogrążonej w kryzysie.
Autor: Zbigniew Kwieciński, Edukacja wobec wyzwań demokracji
Pedagogika
Mężczyzna tylko od życia może nauczyć się żyć i żadna pedagogika tej nauki nie zastąpi.
Autor: Miguel de Unamuno
PL 
EN
CS
DE
ES
FR
HU
IT
PT
РУ
SK
TR
УК
AR
中文
poleca:
